Iranian Yalda Night -Longest in the Year- Is Tonight! Learn About it in Three Languages!

Este es un texto trilingüe. – این یک متن سه زبانه می باشد – This is a trilingual text.

ca50.25  co50.25  ir50.25png



Shab-e Chelleh (“night of forty”, Persian: شب چلّه‎‎) or Shab-e Yaldā (“Yalda night” Persian: شب یلدا‎‎) is an Iranian festival celebrated on the “longest and darkest night of the year,” that is, in the night of the Northern Hemisphere’s winter solstice. Calendrically, this corresponds to the night of December 20/21 (±1) in the Gregorian calendar, and to the night between the last day of the ninth month (Azar) and the first day of the tenth month (Dey) of the Iranian civil calendar.

The longest and darkest night of the year is a time when friends and family gather together to eat, drink and read poetry (especially Hafez, the Great Iranian Poet, whose collected works are regarded as a pinnacle of Persian literature and are to be found in the homes of most people in Iran, who learn his poems by heart and use them as proverbs and sayings to this day) until well after midnight.

Fruits and nuts are eaten and pomegranates and watermelons are particularly significant. The red color in these fruits symbolizes the crimson hues of dawn and glow of life. The poems of Divan-e-Hafez, which can be found in the bookcases of most Iranians families, are intermingled with peoples’ life and are read or recited during various occasions like this festival and at Nowruz (The Iranian New Year, 21 March)

Pomegranate in Persian Culture:

Fruit of Punica granatum split open to reveal the clusters of juicy, gem-like seeds on the inside. Photo Credit: Wikipedia English page.

Pomegranate is necessary for Yalda! Photo Credit: Wikipedia English

The longest and darkest night of the year marks “the night opening the initial forty-day period of the three-month winter”, from which the name Chella, “forty”, derives.

Customs and Traditions


The names Shab-e Chelleh and Shab-e Yalda are from Zartosht times. In pre-Islamic Zoroastrian tradition the longest and darkest night of the year was a particularly inauspicious day, and the practices of what is now known as “Shab-e Chelleh/Yalda” were originally customs intended to protect people from evil during that long night, at which time the evil forces  (called Ahriman) were imagined to be at their peak. People were advised to stay awake most of the night, lest misfortune should befall them, and people would then gather in the safety of groups of friends and relatives, share the last remaining fruits from the summer, and find ways to pass the long night together in good companyThe next day (i.e. the first day of Dey month) was then a day of celebration.



Food plays a central role in the present-day form of the celebrations. In most parts of Iran the extended family come together and enjoy a fine dinner. A wide variety of fruits and sweetmeats specifically prepared or kept for this night are served. Foods common to the celebration include watermelon, pomegranate, nuts, and dried fruit. These items and more are commonly placed on a korsi, (a big raised wooden frame covered by thick blanket with a small heater placed under it on the floor, so people can sit around while their feet goes under the hanging blanket at each side) . In some areas it is custom that forty varieties of edibles should be served during the ceremony of the night of Chelleh.

A Perfect Iranian Korsi, in a very typical and traditional Persian-set culture. Photo credit: Iranian Telegram Channel @Gizmiz

A Perfect Iranian Korsi, in a very typical and traditional Persian-set culture. Photo credit: Iranian Telegram Channel @Gizmiz


Light-hearted superstitions run high on the night of Chelleh. These superstitions, however, are primarily associated with consumption. For instance, it is believed that consuming watermelons on the night of Chelleh will ensure the health and well-being of the individual during the months of summer by protecting him from falling victim to excessive heat or disease produced by hot humors. In Khorasan (the North-Eastern province of Iran) there is a belief that whoever eats carrots, pears, pomegranates, and green olives will be protected against the harmful bite of insects, especially scorpions. Eating garlic on this night protects one against pains in the joints.


Reading Hafez Poems

After dinner the older individuals entertain the others by telling them tales and anecdotes . Another favorite and prevalent pastime of the night of Chelleh is divination by the Dīvān of Hafez. It is believed that one should not divine by the Dīvān of Hafez more than three times, however, or the poet may get angry.

Persian Lady recites Hafez poems in Yalda Night. Photo Credit: Wikipedia English Page as linked below

Persian Lady recites Hafez poems in Yalda Night. Photo Credit: Wikipedia English Page as linked below


Activities common to the festival include staying up past midnight, conversation, eating, reading poems out loud, telling stories and jokes, smoking “Ghelyoon” (water pipe), and for some dancing. Prior to invention and prevalence of electricity, decorating and lighting the house and yard with candles was also part of the tradition, but few have continued this tradition. Another tradition is giving dried fruits and nuts to family and friends. Prior to ban of alcohol, drinking wine was also part of the celebration. Despite the Islamic alcohol ban in Iran, many continue to include home-made and contraband alcoholic drinks in their celebrations.



Another custom performed in certain parts of Iran on the night of Chelleh involves young engaged couples. The men send an edible arrangement containing seven kinds of fruits and a variety of gifts to their fiancees on this night. In some areas, the girl and her family return the favor by sending gifts back for the young man.



Shab-e Yaldá o Shab-e Chellé es una fiesta tradicional irania celebrada desde la Antigüedad durante la noche más larga del año en el Hemisferio Norte. Transcurre desde la puesta del Sol del 30 del mes persa de azar, último día del otoño, a su salida el día 1 de dey, primer día de invierno.


La palabra Yaldá es de origen siriaco y significa «nacimiento, natividad», en alusión a un alegórico nacimiento del Sol —en el mito, Mitra— análogo al posterior natalis solis invicitis romano, también mitraico. En el siglo X d. C., el polímata persa Abu Reyhán Biruní nombra la fiesta como mīlād akbar (en grafía árabe, میلاد اکبر), «gran nacimiento», y señala su significado de «nacimiento del Sol» (en persa, میلاد خورشید, milad-e jorshid).

La palabra chellé es una deformación de la palabra persa chehelé (چهله), derivada de chehel, con el significado de «cuarentena, período de cuarenta días».

La palabra shab (شب) significa, en persa, «noche».



Tras la reforma de 1925 del calendario iraní, vinculado a los acontecimientos de temporada algunos días específicos de la agenda, Yalda llegó a celebrarse en la noche antes e incluyendo el primer día del décimo mes (dey). Sujeto a variaciones temporales, Yalda puede caer un día antes o un día después del solsticio de invierno.

Tras la caída del Imperio Sasánida y la implantación del islam, la importancia religiosa del evento se perdió, y al igual que otros festivales zoroástricos, Yalda se convirtió en una ocasión social en que la familia y amigos cercanos se reúnen. No obstante, la obligación de servir de fruta fresca durante mediados de invierno es una reminiscencia de las antiguas costumbres de la invocación de las divinidades para pedir la protección de los cultivos de invierno.


Yalda Setting – Photo Credit : Wikipedia English Page Linked Above.

La Yalda Hoy

Aunque en la actualidad Yalda no es una fiesta oficial en Irán, las familias tradicionales siguen celebrando reuniones durante dicha noche, y la radio y televisión iraníes ofrecen programas especiales sobre la tradición.

Se colocan sandías en el korsí, tradicional pieza de mobiliario consistente en una mesa baja con brasero, en torno a la cual la familia se sienta en el suelo. Sobre ella se extiende una manta de lana para que los presentes coloquen las piernas debajo de ella. Debajo de la mesa se genera calor con un brasero de carbón (o, recientemente, también electricidad o calentadores de gas). En esta noche es tradicional comer granadas y frutos sec.



شب یَلدا یا شب چلّه یکی از کهن‌ترین جشن‌های ایرانی است. در این جشن، طی شدن بلندترین شب سال و به دنبال آن بلندتر شدن طول روزها در نیم‌کرهٔ شمالی، که مصادف با انقلاب زمستانی است، گرامی داشته می‌شود

یلدا به زمان بین غروب آفتاب از ۳۰ آذر (آخرین روز پاییز) تا طلوع آفتاب در اول ماه دی (نخستین روز زمستان) گفته می‌شود. خانواده‌های ایرانی در شب یلدا، معمولاً شامی فاخر و همچنین انواع میوه‌ها و رایج‌تر از همه هندوانه را مهیا و دور هم صرف می‌کنند. پس از صرف تناولات، قصه‌گویی پیرترها برای دیگر اعضای فامیل و همچنین فال‌گیری با دیوان حافظ رایج است



چله و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. مردم روزگاران دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل می‌داد و در طول سال با سپری شدن فصل‌ها و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان توانستند کارها و فعالیت‌های خود را با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان تنظیم کنند

آنان ملاحظه می‌کردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند می‌شود و در نتیجه در آن روزها، از روشنی و نور خورشید بیشتر می‌توانستند استفاده کنند. این اعتقاد پدید آمد که نور و روشنایی و تابش خورشید نماد نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش‌اند. مردم دوران باستان و از جمله اقوام آریایی، از هند و ایرانی – هند و اروپایی، دریافتند که کوتاه‌ترین روزها، آخرین روز پاییز و شب اول زمستان است و بلافاصله پس از آن روزها به تدریج بلندتر و شب‌ها کوتاهتر می‌شوند، از همین رو آنرا شب زایش خورشید (مهر) نامیده و آنرا آغاز سال قرار دادند کریسمس مسیحیان نیز ریشه در همین اعتقاد دارد.  در دوران کهن فرهنگ اوستایی، سال با فصل سرد شروع می‌شد و در اوستا، واژه  «سَرِدَ» یا «سَرِذَ» که مفهوم «سال» را افاده می‌کند، خود به معنای «سرد» است و این به معنی بشارت پیروزی اورمزد بر اهریمن و روشنی بر تاریکی است. در برهان قاطع ذیل واژه «یلدا» چنین آمده است]

یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جَدی و آخر قوس باشد و آن درازترین شب‌هاست در تمام سال و در آن شب و یا نزدیک به آن شب، آفتاب به برج جدی تحویل می‌کند و گویند آن شب به‌غایت شوم و نامبارک می‌باشد و بعضی گفته‌اند شب یلدا یازدهم جدی است

تاریکی نماینده اهریمن بود و چون در طولانی‌ترین شب سال، تاریکی اهریمنی بیشتر می‌پاید، این شب برای ایرانیان نحس بود و چون فرا می‌رسید، آتش می‌افروختند تا تاریکی و عاملان اهریمنی و شیطانی نابود شده و بگریزند، مردم گرد هم جمع شده و شب را با خوردن، نوشیدن، شادی و پایکوبی و گفتگو به سر می‌آوردند و خوانی ویژه می‌گستردند، هرآنچه میوه تازه فصل که نگاهداری شده بود و میوه‌های خشک در سفره می‌نهادند. سفره شب یلدا، «میَزد»  نام داشت و شامل میوه‌های تر و خشک، نیز آجیل یا به اصطلاح زرتشتیان، «لُرک» که از لوازم این جشن و ولیمه بود، به افتخار و ویژگی «اورمزد» و «مهر» یا خورشید برگزار می‌شد. در آیین‌های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می‌گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده‌ها و فراورده‌های خوردنی فصل و خوراک‌های گوناگون، خوراک مقدس مانند «می‌زد» نیز نهاده می‌شد

خوراکی ها 

انار و هندوانه جزو مهم‌ترین ملزومات شب یلدا هستند. همچنین آجیل شب یلدا نیز در ایران طرفدار بسیاری دارد

برای نیاکان ایرانی‌ها که به آئین مهر دلبستگی داشتند، رنگ قرمز (نماد نور خورشید) گرامی بود. رنگ سرخ انار و هندوانه، و انتخاب سیب قرمز و سنجد در سفره شب یلدا چه بسااشاره به همین موضوع است


شب چله در حوزه فارسی 

در خراسان بزرگ تا کشمیر شب چله بزرگ مورد تکریم بوده است. بخصوص در افغانستان بخش‌هایی از پاکستان و شمال هند و کشمیر به شب یلدا شب چله کلانی‌گویند. بخصوص در میان تاجیکان شب چله کلان (بزرگ) با آیین‌هایی همراه است. این آیین‌ها شباهت زیادی به آیین‌های شب چله ایرانی دارد

در مزار شریف، همه ساله با نزدیک شدن به آخرین و طولانی‌ترین شب از فصل پاییز که چله بزرگ نام دارد، مردم فرهنگ دوست ولایت بلخ در شمال افغانستان با آداب و رسوم خاص خود به استقبال این شب می‌روند

ثبت میراث فرهنگی و معنوی یونسکو

جمهوری آذربایجان در پی آن است تا یلدا که یکی از آئین‌های باستانی و ملی ایران با قدمتی ۸ هزار ساله است را با نام خود ثبت کند

You may also like...