اشک یتیم – Las Lágrimas del Huérfano – The Tears of the Orphan – Les Larmes de l’Orphelin



***

parvin etesami

These are the tears of my eyes and the blood of your hearts

Ce sont nos larmes, à toi et  à moi 

Lo que veis son lágrimas de mis ojos, y sangre de vuestro corazón

این اَشکِ دیده مَن و خونِ دِل شُماست


ca50.25

Parvin E’tesami 

Parvin E’tesami (Persian: پروین اعتصامی‎‎) (March 16, 1907 – April 5, 1941), also Parvin Etesami, was a 20th-century Persian poet of Iran.  Her given name was Rakhshanda (Persian: رخشنده‎‎)

 

Etesami.jpg

Portrait of Parvin E’tesami. Wikipedia

Life

Parvin E’tesami was born in 1907 in Tabriz, Iran. Her formative years were spent in Tehran where her family had moved and where she lived an extraordinarily simple and tranquil life close to her father, Yusif E’tesami (E’tesam al-Mulk). Here she gained her knowledge of the Arabic language and a solid grounding in Arabic and Persian literature.

She studied at the American Girls College in Tehran, graduated in 1924 from the Iran Bethel School, an American high school for girls. Afterwards, she taught for a while at that school.

Parvin E`tesami began writing poetry from a young age; reportedly she started composing poetry when she was 8 years old.  her first published works appeared in the Iranian magazine Baharin the early 1920s, when she was just a teenager. Throughout her life, E’tesami’s work was a marriage of the traditional and modern; while her poetic style eschewed the new modernist styles and adhered closely to the forms and structures of classical Persian poetry.

 

Work

In her short life, she managed to achieve great fame amongst Iranians. Parvin’s poetry follows the classical Persian tradition its form and substance. She remained unaffected by or perhaps ignored the modernistic trends in Persian poetry. In the arrangement of her poetry book, there are approximately 42 untitled Qasidas and Qet’as (another form of Persian poetry). There are also some Ghazals in her Divan (Complete works).

Another form of poetry, the monazara (debate), claims the largest portions of Parvin’s Divan. She composed approximately sixty-five poems in the style of monazara and seventy-five anecdotes, fables, and allegories.

The Tears of the Orphan, is among her most popular poems that for many years was part of the official and nation-wide used Persian book for Grade Five students under the Iranian  Ministry of Education. You can hear part of the poem in original Persian and its translation in French, in the short video clip under French section of this post.

https://en.wikipedia.org/wiki/Parvin_E%27tesami


© Press TV


Parvin E’tesami

Parvin E’tesami (en persan پروین اعتصامی), née le à Tabriz – morte le à Qom, de son vrai prénom Rakhchandeh, est l’une des grandes figures de la poésie persane du xxe siècle. L’œuvre de Parvine a fourni nombre d’adages et d’expressions de la langue courante, tout en s’imposant très rapidement dans le programme scolaire, et constituant une référence littéraire de premier plan.

 

Parvin E’tesami, quand elle avait 6 ans. Wikipedia

 

La Vie

Alors que Parvine est encore très jeune, son père, Youssef E’tessami, rédacteur en chef du mensuel littéraire Bahar(Printemps), s’installe à Téhéran avec sa famille. L’établissement dans la capitale favorise le développement intellectuel et artistique de la petite fille, lui offrant l’occasion d’y côtoyer les plus grandes personnalités politiques et littéraires de son temps. Parmi ses maîtres, en plus de son père, figurent Dehkhoda et Malek-o-Choaraye Bahar.

Elle étudie la littérature classique persane ainsi que l’arabe auprès de son père. Elle termine ses études secondaires au lycée américain de Téhéran, Iran Bethel, en 1924, où elle restera encore quelque temps pour y enseigner.

 

La Poésie

Parvine manifeste ses dons précoces pour la poésie dès l’âge de 8 ans. Son père l’encourage alors à mettre en vers des extraits d’œuvres de la littérature occidentale traduites par ses soins, dont quelques-unes des fables de La Fontaine. En 1921-1922, plusieurs de ses poèmes sont publiés dans la revue Bahar. Son premier divân (recueil de poèmes), comprenant 156 pièces, est publié en 1935.

Malgré la brièveté de sa vie, Parvine acquiert rapidement une grande notoriété littéraire chez ses contemporains. Par la forme aussi bien que par la substance, sa poésie respecte la tradition classique littéraire persane. De fait, les courants modernistes de son art, encore frémissants, ne semblent pas l’avoir atteinte. On trouve, parmi les différents morceaux de son divân, 42 poèmes sous forme de ghasideh et ghet’eh, sans titre.

Cependant, l’originalité de l’œuvre de Parvine réside dans une autre forme de poésie, celle du monazereh, ou dialogue, mettant en jeu des êtres humains, des bêtes, des plantes, des objets, des notions, en la portant à la perfection. Elle compose ainsi environ 65 monazerehs, ainsi que 75 anecdotes, fables, et allégories.

 

Les larmes de l’orphelin

Les larmes de l’orphelin, est parmi ses poèmes les plus populaires qui depuis de nombreuses années faisait partie de le programme (de livre) persan à l’échelle nationale utilisée pour élèves de cinquième année dans le cadre du Ministère Iranien de l’Éducation.

 

https://fr.wikipedia.org/wiki/Parvin_E%27tesami

***

© Alma Pigeon

https://www.youtube.com/watch?v=vzveUJmrKs4


COLOMBIRAN NETWORKS

RÉSEAUX DE COLOMBIRAN

 

REDES DE COLOMBIRAN

شبکه های کلمبیران


co50.25

Parvin E’tesami

Rajshande E’tesami (16 de marzo de 1907 – 5 de abril de 1941), conocida como Parvin E’tesami y considerada la más famosa poetisa iraní, aprendió el persa, el inglés y el árabe de su padre cuando todavía pequeña, y más tarde fue discípula de profesores como Dehjoda y Malek o-Shoara, de quienes aprendió el arte de componer versos.
Parvin-e E’tesamí, atendiendo a los metros y formas clásicas mostró un gran talento para reflejar en su poesía los problemas sociales de su época.

 

parvin etesami

 

Las Lágrimas del Huérfano

Las lágrimas del huérfano, es uno de sus poemas más populares que durante muchos años fue parte del programa oficial de libros Pérsico para estudiantes de quinto grado del sistema de enseñanza de Irán, en todo el país, debajo del Ministerio de Educación Iraní.

***

***

Caminaba cierto día desfilando el rey por la calle mayor
 Elevándose de toda calle y azotea, de fervor un clamor

Y entre ellos la voz de un huérfano se oyó que preguntó
 ¿Qué era aquello que le daba, a la regía corona esplendor?

Y fuele uno y respondiole, no sabemos nos de qué se trata
 Más cierto es que nos encontramos, ante género de gran valor

Y a ellos acercose una anciana, enjuta y corcovada que decía
 Lo que veis son lágrimas de mis ojos, y sangre de vuestro corazón

Con ricos ropajes y bastones de mando, a nosotros engañaron
 Y ya hace años que conoce a su rebaño, este lobo predador

En las mejillas de los huérfanos mirad, las gotas de lágrimas caer
 Para así saber donde residen , de las relucientes gemas el valor

¿De qué te sirve –Parvin- con rectitud hablar, a los que torcidos caminan
Siendo él de aquellos a los que el correcto hablar, nos les causa sinsabor

***

Javier Hernandez

***

Parvin-e E’tesamí , año 1921

Traducción del original en persa: Javier Hernández

Texto original en lengua persa, abajo.

***

© HispanTV


ir50.25png

پروین اعتصامی

رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی (زاده ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ در تبریز – درگذشته ۱۵ فروردین ۱۳۲۰ در تهران) شاعر ایرانی بود که از وی به عنوان «مشهورترین شاعر زن ایران» یاد شده است. اعتصامی از کودکی فارسی، انگلیسی و عربی را نزد پدرش آموخت و از همان کودکی تحت نظر پدرش و استادانی چون دهخدا و ملک الشعرای بهار سرودن شعر را آغاز کرد. پدر وی یوسف اعتصامی، از شاعران و مترجمان معاصر ایرانی بود که در شکل‌گیری زندگی هنری پروین و کشف استعداد و گرایش وی به سرودن شعر نقش مهمی داشت

او در بیست و هشت سالگی ازدواج کرد اما به دلیل اختلاف فکری با همسرش، از او جدا شد. پروین بعد از جدایی از همسرش مدتی در کتاب‌خانهٔ دانشسرای عالی، به شغل کتابداری مشغول بود. پروین قبل از دومین نوبت چاپ دیوان اشعارش، بر اثر بیماری حصبه در سن سی و پنج سالگی در تهران درگذشت و در حرم فاطمه معصومه، در آرامگاه خانوادگی‌اش، به خاک سپرده شد. زادروز پروین اعتصامی، (بیست و پنجم اسفندماه)، به عنوان «روز بزرگداشت پروین اعتصامی» نام‌گذاری شده است

از ویکیپدیا

آثار 

تنها اثر چاپ و منتشر شده از پروین، دیوان اشعار اوست؛ که دارای ۶۰۶ شعر شامل اشعاری در قالب‌های مثنوی، قطعه و قصیده می‌شود. پروین بیشتر به دلیل به کار بردن سبک شعر مناظره در شعر هایش، معروف است. شعرهای پروین قبل از چاپ به عنوان کتاب، در مجله بهار و «منتخبات آثار» از هشترودی و «امثال و حکم» از دهخدا، چاپ می‌شدند. موفقیت اولین چاپ دیوان اشعار او، باعث شد تا این کتاب برای چاپ‌های بعدی آماده شود

پروین اعتصامی از پیروان «جریان تلفیقی» است. مضامین و معانی اشعار پروین، توصیف‌کننده دلبستگی عمیق وی به پدر، استعداد و شوق فراوان او به آموختن دانش، روحیه ظلم‌ستیزی و مخالفت با ستم و ستمگران و حمایت و ابراز همدلی و همدردی با محرومان و ستم‌دیدگان است. اشعار پروین اغلب از حوادث و اتفاقات شخصی و اجتماعی خالی‌ اند. در میان اشعار او، شعری وجود ندارد که با کمک آن بتوان صراحتاً شخص شاعر را شناخت

شعر پروین از دیدگاه طرز بیان مفاهیم و معانی، بیشتر به صورت «مناظره» و «سؤال و جواب» است. در دیوان او بیش از هفتاد نمونه مناظره آمده که وی را از این لحاظ در میان شاعران فارسی مشهور کرده است. این مناظره‌ها نه تنها میان انسان‌ها و جانوران و گیاهان، بلکه میان انواع اشیاء – از قبیل سوزن و نخ – نیز اتفاق می‌افتد و پروین در بیان مقاصد خود از هنرهای «شخصیت‌بخشی» و «تخیل» و «تمثیل»، استفاده بسیار کرده است

 ****

اشک یتیم

اشعار پروین اعتصامی به دلیل محتوای پندآموز و زبان گویا و روان خود، از قبل از انقلاب تاکنون، در کتاب‌های ادبیات مقاطع مختلف تحصیلی ایران نگاشته شده‌اند. تعداد زیادی از شعرهای پروین، دارای محتوای داستانی می‌باشند که پروین در این‌گونه شعرها مناظرهٔ دو چیز را در قالب داستان آورده است

اگر شما در زمره محصلین دهه های چهل و پنجاه شمسی در ایران بوده اید احتمالا اسیر نوستالژی تصویر این درس بیاد ماندنی کتاب فارسی پنجم دبستان خواهید شد

***

یکی از معروف‌ترین اشعار وی که تا سال‌ها در کتاب فارسی سال پنجم دبستان قرار داشت قطعه «اشک یتیم» است در داستان این شعر، پیرزنی در حال تماشای گذر پادشاه است. این شعر، تحت تأثیر شعر انوری، که در سال ۱۹۲۱ سروده شده، قرار گرفته است که از این روی نمی‌تواند اشاره مستقیم به رضاشاه داشته باشد؛ زیرا شعر انوری (با نام: نغمه صبح) در ابتدای قدرت گیری رضاشاه سروده شده بود و به نظر نمی‌رسد مرتبط به دوران ترور در آن مقطع زمانی باشد. اما جدا از تأثیر پذیری «اشک یتیم» از شعر نغمه صبح، که جهت‌گیری خاصی نسبت به رضاشاه نداشت، به ظاهر با فضای خفقان آن دوره در ارتباط است

 روزی گذشت پادشهی از گذرگهی
 فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
 پرسید زان میانه یکی کودک یتیم
 کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست
 آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست
 پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست
 نزدیک رفت پیرزنی گوژپشت و گفت
 این اشک دیدهٔ من و خون دل شماست
 ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است
 این گرگ سالهاست که با گله آشناست
 آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است
 آن پادشا که مال رعیت خورد گداست
 بر قطرهٔ سرشک یتیمان نظاره کن
 تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست
 پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود
 کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست

 این شعر به زبان اسپانیولی توسط ایران شناس اسپانیولی، خاویر ارناندث، ترجمه شده و به نظم درآمده که در قسمت اسپانیول همین پست ارائه گردیده است. برای مشاهده سایر آثار خاویر ارناندث به صفحه او در اینجا مراجعه نمایید

https://fa.wikipedia.org/wiki/پروین اعتصامی 

***

© Persian Boy


COLOMBIRAN NETWORKS

RÉSEAUX DE COLOMBIRAN

 

REDES DE COLOMBIRAN

شبکه های کلمبیران


 

3494 Total Views 1 Views Today

Related Post

You may also like...