So, What Is Nowruz!? – Et Nowruz, de Quoi S’agit-il?! – Entonces, Qué Hacemos en Nowruz!? – نوروز را به غیرایرانیان معرفی کنیم



***

Nowruz and 7-S table, come hand-in-hand always!

Nowruz et table 7-S, venez main dans la main toujours!

Nowruz y la mesa 7-S se unen lado a lado siempre!

نوروز و هفت سین، همیشه با هم


ca50.25

Nowruz

Nowruz (Persian: نوروز‎‎,  literally “New Day”) is the name of the Iranian New Year, also known as the Persian New Year, is celebrated by Iranian peoples worldwide as the beginning of the new year. It has been celebrated for over 3,000 years in the Balkans, the Black Sea Basin, the Caucasus, Central Asia, and the Middle East. It marks the first day of the month of Farvardin in the Iranian calendar.

***

Video: Nowruz Celebrations and Greetings from Around the World

© Enlightening Entertainment

***

Nowruz is the day of the astronomical vernal equinox (or northward equinox), which marks the beginning of the spring in the northern hemisphere and usually occurs on March 21 or the previous/following day depending on where it is observed. The moment the sun crosses the celestial equator and equalizes night and day is calculated exactly every year and families gather together to observe the rituals.

Although having Persian and religious Zoroastrian origins, Nowruz has been celebrated by people from diverse ethnic communities and religious backgrounds for thousands of years. It is a secular holiday for most celebrants that is enjoyed by people of several different faiths, but remains a holy day for Zoroastrians.

 

The Faravahar, believed to be a depiction of a “Fravashi”. Fravashi is the Avestan language term for the Zoroastrian concept of a personal spirit of an individual, whether dead, living, and yet-unborn. Wikipedia

***

Origin of Nowruz

Nowruz is partly rooted in the religious tradition of Iranian religions such as Zoroastrianism or even older in tradition of Mitraism because in Mitraism festivals had a deep linkage with the sun light. The Persian festivals of Yalda (longest night) and Mehregan (autumnal equinox) and Tiregān (longest day) also had an origin in the Sun god (Surya).

Read More: Yalda, The Longest Night of the Year

Among other ideas, Zoroastrianism is the first monotheistic religion that emphasizes broad concepts such as the corresponding work of good and evil in the world, and the connection of humans to nature. Zoroastrian practices were dominant for much of the history of ancient Persia (modern day Iran & Western Afghanistan). Nowruz is believed to have been invented by Zoroaster himself in Balkh (modern-day Afghanistan), although there is no clear date of origin.

Since the Achaemenid era the official year has begun with the New Day when the Sun leaves the zodiac of Pisces and enters the zodiacal sign of Aries, signifying the Spring Equinox. Nowruz is also a holy day for Sufi Muslims, Bektashis, Ismailis, Alawites,  Alevis, Babis and adherents of the Bahá’í Faith.

 

The Zoroastrian Achaemenid Empire at its greatest extent was the largest ancient empire in recorded history at 8.0 million km2 (480 BCE). Wikipedia

***

The term Nowruz in writing first appeared in historical Persian records in the 2nd century CE, but it was also an important day during the time of the Achaemenids (c. 550–330 BCE), where kings from different nations under the Persian Empire used to bring gifts to the Emperor, also called King of Kings (Shahanshah), of Persia on Nowruz. The significance of Nowruz in the Achaemenid Empire was such that the great Persian king Cambyses II’s appointment as the king of Babylon was legitimized only after his participation in the New Year festival (Nowruz).

 

سنگ‌نگارهای در تخت جمشید که نمادی از نوروز زرتشتیان را نشان می‌دهد. در اعتدال بهاری در روز نخست نوروز، نیرو و توان شیر و گاو در حال نبرد برابر است. شیر نماد خورشید و گاو نماد زمین استPersepolis, Fars Province, Southern Iran, depicting a symbol in Zoroastrianism for Nowruz. Photo Credit: Wikipedia

***

 

Nowruz In Contemporary World

Before the collapse of the Soviet Union. Iran was the only country that officially observed the ceremonies of Nowruz. When the Central Asian and Caucasus countries gained independence from the Soviets, they also declared Nowruz as a national holiday. The UN’s General Assembly in 2010 recognized the International Day of Nowruz, describing it as a spring festival of Persian origin which has been celebrated for over 3,000 years. 

During the meeting of The Inter-governmental Committee for the Safeguarding of the Intangible Heritage of the United Nations, held between 28 September – 2 October 2009, Nowrūz was officially registered on the UNESCO List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity.

***

Video: Millions worldwide celebrate Nowruz

© Press TV, 2015

***

Nowruz is celebrated in the Middle East, the Caucasus, Central Asia, the Black Sea basin, the Balkans, and by Iranians worldwide. It is a public holiday in Iran, Iraq, Georgia, Afghanistan, Azerbaijan, Tajikistan, Turkmenistan, Albania, Kosovo, Uzbekistan, and Kyrgyzstan. 

Also the Canadian parliament by unanimous consent, has passed a bill to add Nowruz to the national calendar of Canada, on March 30, 2009.

In Albania, Sultan Nevruz is celebrated as a mainly mystical day by the Bektashi sect, and there are special ceremonies in the Tekke led by the clergy and large meals are served there. Nowruz is also celebrated by Kurdish people in Iraq and Turkey as well as by the Parsis in the Indian subcontinent.

Other notable celebrations take place by Iranians around the world, such as Los Angeles, Toronto [and all major Canadian cities], Cologne and in United Kingdom, mainly in London. But because Los Angeles is prone to devastating fires, there are very strict fire codes in the city. No fires are allowed even on one’s own property. Usually, Iranians living in Southern California go to the beaches to celebrate the event where it is permissible to build fires. On 15 March 2010, The United States House of Representatives passed The Nowruz Resolution (H.Res. 267), by a 384–2 vote, “Recognizing the cultural and historical significance of Nowruz, … .”

***

Video: Justin Trudeau’s  2013 Nowruz Greetings [As a then Member of Parliament – MP]

© Uploaded in YouTube by Marjan Jamsaz, 2013   

Read More: Who is Marjan Jamsaz and what did she do before Canada’s federal  election!?

***

Video: Justin Trudeau’s  2016 Nowruz Greetings [As Prime Minister (PM) of Canada] 

© Uploaded in YouTube by Bahman Kalbasi, 2016 


World Leaders’ Messages For Nowruz 2016

© Press TV


What does the word NOWRUZ  mean?!

The term Nowruz is a Persian compound word and consists of:

  • now  means “new”,  and has the following cognates: in Latin novus, German neu, Sanskrit náva, Russian novyj etc.
  • rūz  means “day” in Modern Persian, as did Middle Persian. The original meaning of the word, however, was “light”.

 

Nowruz Comes With Spring, Always! 

The first day on the Iranian calendar falls on the March equinox, the first day of spring, around 20 March. At the time of the equinox, the sun is observed to be directly over the equator, and the north and south poles of the Earth lie along the solar terminator; sunlight is evenly divided between the north and south hemispheres.

 

Illumination of the Earth by the Sun on the day of equinox, (ignoring twilight). Wikipedia.

***

In around the 11th century CE major reforms of the Iranian calendars took place and whose principal purpose were to fix the beginning of the calendar year, i.e. Nowrūz, at the vernal equinox. Accordingly, the definition of Nowruz given by the Iranian scientist Ṭūsī was the following: “the first day of the official new year [Nowruz] was always the day on which the sun entered Aries before noon”.

Nowruz is the most important holiday in Iran. Preparations for Nowruz begin in the month Esfand, the last month of winter in the Persian solar calendar.

 

The Iconic Trio of Nowruz

Hajji Firuz, a fictional character in Iranian folklore who appears in the streets by the beginning of Nowruz while his face is covered in soot,  is the traditional herald of Nowruz.

Hajji Firuz on a road to Tehran, the capital city in Iran. – Wikipedia

His face is painted black (black is an ancient Persian symbol of good luck) and wears a red costume. Then he sings and dances through the streets with tambourines and trumpets spreading good cheer and heralds the coming of the New Year.

 

Amu Nowruz (Persian: عمو نوروز – Amu Nowruz‎‎, “Uncle Nowruz”) is a fictional figure in Iranian folklore. According to the tradition, he appears annually at the beginning of spring, together with his companion Haji Firuz, to mark the beginning of Nowruz, the Iranian New Year.

On the eve of spring equinox, when the Iranian New Year is celebrated in the Iranian cultural continent from Albania in the West to the west of China in the East, Amu Nowruz brings children gifts, much like his Christian counterpart Santa Claus. He is the husband of Naneh Sarma, (Cold Grandma) who shares a traditional love story with him in which they can meet each other only once a year.

 

Amu Nowruz and Naneh Sarma , Downtown Tehran. Photo Credit: MEHR News Agency

***

Spring Clean-up  

Spring cleaning, or Khouneh Tekouni (literally means ‘shaking the house’) or ‘complete cleaning of the house’ is commonly performed before Nowruz. Persians and Kurdish and Azerbaijanis start preparing for the Nowruz with a major spring-cleaning of their house, the purchase of new clothes to wear for the new year and the purchase of flowers (in particular the hyacinth and the tulip are popular and conspicuous).

In association with the “rebirth of nature”, extensive spring cleaning is a national tradition observed by almost every household in Iran. This is also extended to personal attire, and it is customary to buy at least one set of new clothes. On the New Year’s Day, families dress in their new clothes and start the twelve-day celebrations by visiting the elders of their family, then the rest of their family and finally their friends. On the thirteenth day, families leave their home and picnic outdoor, as part of the Sizdah Be-dar ceremony.

 

Sizdah Be-dar

Sizdah Be-dar, stylized as 13 Bedar, translated as “thirteenth in outdoors,” is an Iranian festival, and part of the Nowruz celebration rituals, held annually on the thirteenth day of Farvardin (the first month of the Iranian calendar), during which people spend time picnicking outdoors. It is celebrated thirteen days after the vernal equinox.

Sizdah Be-dar literally means “passing the thirteenth day”, and figuratively means “Passing the bad luck of the thirteenth day”. This is a day of festivity in the open, often accompanied by music and dancing, usually at family picnics. [The main point is to be out of the home, and in nature. Recently in Iran, the day is referred to as Nature Day.]

 

Persians in Holland Celebrating Sizdah Bedar, April 2011 - Photo by Persian Dutch Network-PDN.jpg

Persians (Iranians) in Holland Celebrating Sizdeh-Bedar, April 2011, Photo by Pejman Akbarzadeh / Persian Dutch Network. Wikipedia

***

Visiting One Another

During the Nowruz holidays, people are expected to visit one another (mostly limited to families, friends and neighbors) in the form of short house visits, which are usually reciprocated.

Typically, on the first day of Nowruz, family members gather around the table, with the Haft Seen on the table or set next to it, and await the exact moment of the arrival of the spring. At that time gifts are exchanged. Later in the day, the first house visits are paid to the most senior family members. Typically, the youth will visit the elders first, and the elders return their visit later.

 

Haft Seen traditional table of Nowruz. Wikipedia

***

When in previous year a family member is deceased, the tradition is to visit that family first (among the elders). The visits naturally have to be relatively short, otherwise one will not be able to visit everybody on its list. A typical visit is around 30 minutes, where you often run into other visiting relatives and friends who happen to be paying a visit to the same house at that time.

Because of the house visits, you make sure you have a sufficient supply of pastry, cookies, fresh and dried fruits and special nuts on hand, as you typically serve your visitors with these items with tea or sherbet. Many Iranians will throw large Nowruz parties in a central location as a way of dealing with the long distances between groups of friends and family.

Persian Mixed Nuts or Ajil-e Chahar Shanbeh Suri. Photo Credit: Turmeric & Saffron: turmericsaffron.blogspot.com

***

Serving different kinds of pastry and nuts known as Ajil-e Moshkel-Goshā (lit. problem-solving nuts) is the Chahārshanbe Suri way of giving thanks for the previous year’s health and happiness, while exchanging any remaining paleness and evil for the warmth and vibrancy of the fire.

 

Chaharshanbe Suri 

The night before the last Wednesday of the year is celebrated by Iranians as Chahārshanbe Suri (Persian: چهارشنبه سوری), Sur meaning feast, party or festival. The festival is also called Iranian Festival of Fire. This festival is the celebration of the light (the good) winning over the darkness (the bad); the symbolism behind the rituals are all rooted back to Zoroastrianism.

Festival of Fire, Chaharshanbe Suri. Wikipedia

***

The tradition includes people going into the streets and alleys to make bonfires, and jump over them while singing the traditional song Zardi-ye man az (ane) to, sorkhi-ye to az (ane) man (“az-ane to” means belongs to you); This literally translates to “My yellowness is yours, your redness is mine,” with the figurative message “My paleness (pain, sickness) for you (the fire), your strength (health) for me.” The fire is believed to burn out all the fear (yellowness) in their subconscious or their spirit, in preparation for new year.

 

Read More: Every Thing You Need To Know About Chaharshanbe Suri + Videos of Around The World

***

Haft Seen (7-S)

Haft Seen (Persian: هفت سین‎‎), also spelled or the seven ‘S’s is a major traditional table setting of Nowruz, the traditional Iranian spring celebration. The haft-Seen table includes seven items starting with the letter ‘S’ or Seen (س) in the Persian alphabet.

The custom and the traditional practice of Haft-Seen has been changed over the past millennium. The term was initially Haft Chin – Chin (چین) meaning “to place” and Haft (هفت), the number 7. “Haft Chin” was pronounced or Arabized later as “Haft-Seen”. The items traditionally were set on a Sofra (table cloth) but now are mostly set on a dinner table. Haft-Sin (the 7 s) The Haft Sīn table or Nowrouz sofra has 2 groups of items. One group is only of symbolic or iconic items and can include :

 

Table set with Haft-Seen items at a 2008 White House ceremony for Nowruz, New Persian Year, prepared by Laura Bush. Wikipedia

***

  • Sabzeh – wheat, barley or lentil sprouts growing in a dish – symbolizing green environment, happiness and rebirth.
  • Samanu – a sweet pudding made from germinated wheat – symbolizing affluence.
  • Senjed – the dried fruit of the oleaster tree – symbolizing firmness and tolerance.
  • Sīr – garlic – symbolizing health.
  • Sīb – apples – symbolizing beauty and love.
  • Somaq – sumac berries –symbolizing patience.
  • Serkeh – vinegar – symbolizing development and evolution.

 

Another Fabulous 7-S Table . Wikipedia

***

Other symbolic items can be:

  • Sekkeh – Coins – representing wealth
  • Lit candles – enlightenment and sunrise.
  • a Mirror – symbolizing cleanliness and honesty
  • Decorated eggs, sometimes one for each member of the family – fertility
  • A bowl of water with goldfish
  • Rosewater – purity and cleanness.
  • The national colours – for a patriotic touch
  • A holy book (e.g., the Avesta, Qur’an) and/or a poetry book (almost always either the Shahnameh or the Divan of Hafez)

 

Wikipedia

***

Nowruz Eve Meal in Iran 

Sabzi polo (Persian: سبزی پلو‎‎) is an Iranian (Persian) dish of rice and chopped herbs, usually served with fish. In Persian, sabz means green, and sabzi can refer to herbs or vegetables. Polo is a style of cooked rice, known in English as pilaf.

The herbs used in sabzi polo vary, but typically include coriander, dill, chives or scallions, fenugreek, and parsley. It can be done from both, fresh and dried herbs. The many green herbs in this dish are said to represent the greenness of Spring.

Iranians traditionally eat sabzi polo with “white fish” for lunch on Nowruz, with their family and relatives. If the Nowruz moment is at the end of the evening and all family members are already around for dinner, then usually this special Nowruz meal is prepared as dinner.

 

Often the meal is still prepared with a side food called  Kuku Sabzi (which also  in other occasions could be used as a complete main course too.)

Kuku also spelled as Kookoo (Persian: کوکو‎‎) is an egg based Iranian dish. It is frequently a vegetarian dish, made with whipped eggs which then are folded in with various ingredients. It is similar to the Italian dish frittata or an open-faced omelette. Kuku typically has less egg than a frittata, and it cooks for a shorter amount of time, over a low heat, before turned over or grilled briefly to set the top layer.

***

Video: Sabzi Polo with Vegan Fish (better than fish itself!) – English Subtitles 

© Anaare Sabz       

***

 Video: Celebrating Nowruz 2016 (1395) in White House with First Lady

Iranian-American Comedian, Maz Jobrani, performing in the White House, as part of the Nuclear Deal  🙂

© Maz Jobrani

***

First Lady’s Speech, Nowruz Party 2016, White House.

© The White House

***

https://en.wikipedia.org/wiki/Nowruz


COLOMBIRAN NETWORKS

RÉSEAUX DE COLOMBIRAN

 

REDES DE COLOMBIRAN

شبکه های کلمبیران


Quebec_flag

Norouz

Norouz (en persan: نوروز ; en kurde: Newroz; en turc: Nevruz) est la fête traditionnelle des peuples iraniens et des peuples turcs qui célèbrent le nouvel an du calendrier persan (premier jour du printemps). La fête est célébrée par certaines communautés le 21 mars et par d’autres le jour de l’équinoxe vernal, dont la date varie entre le 20 et le 22 mars. Elle est d’ailleurs aussi considérée par certaines communautés comme une renaissance voire un mythe, et aussi considérée surtout comme une nouvelle année qui s’annonce.

En français, Norouz est également appelé Nouvel an perse

Le nouvel an persan. Wikipedia

***

Nom de la Fête

Le mot vient de l’avestique nava, « nouveau » + rəzaŋh, « jour »/« lumière du jour » (« nouveau jour »/« nouvelle lumière »), et qui a toujours le même sens en persan (no, « nouveau » + rouz, « jour », signifiant « nouveau jour »)

En kurde, le nom est décliné selon les dialectes ou les translittérations sous diverses formes dont : Newroz, Nûroj ou Neweroc.
En kazakh, la forme retenue est Nauryz.

 

VideoFêter Norouz à Londres

© Euronews (en français), 2015

***

Variantes Communément Rencontrées

Norouz est célébré depuis au moins 3 000 ans et est profondément enraciné parmi les rituels et les traditions du zoroastrisme. Aujourd’hui, la fête de Norouz est célébrée dans de nombreux pays qui ont été des territoires ou qui ont été influencés par l’Empire perse : en dehors de l’Iran, on peut citer le Kurdistan, l’Afghanistan, des parties du Moyen-Orient aussi bien que dans les ex-républiques soviétiques du Tadjikistan, de l’Ouzbékistan, de l’Azerbaïdjan, du Kazakhstan et du Kirghizistan, pays dans lesquels la fête est appelée Navrouz. La fête est aussi célébrée par les Parsis zoroastriens et les hindous de la vallée du Cachemire qui appellent la fête Navreh en Inde ou les Salars, dans la province de Qinghai, en Chine

Dans la plupart des pays, on accompagne la fête par un Norouz Mubarak (mubarak : félicitations). Au Kurdistan, on dit Newroz pîroz be.

Les suivants de la variante Fasli du calendrier zoroastrien célèbrent aussi Norouz comme le premier jour de l’année nouvelle. D’autres variantes du calendrier zoroastrien célèbrent deux fois Norouz, une fois en tant que Jamshedi Navroz, le 21 mars en tant que début du printemps, et un second Norouz a lieu, en juillet/aout, en tant que veille de l’année nouvelle ou jour de l’an.

Simbolo de Farvahar, Zoroastrismo.

***

Que ce second Norouz soit célébré en tant que dernier jour de l’année (contrairement à ce qu’on pourrait penser d’un terme qui signifie « nouveau jour ») pourrait être dû au fait que dans la Perse antique le jour commençait au coucher du soleil, alors qu’ultérieurement, les Perses pensaient que le jour commençait au lever du soleil.

Dans les républiques ex-soviétiques d’Asie centrale, Norouz, le 21 ou 22 mars, est communément considéré comme le « nouvel an des musulmans » (entendre des ethnies de religion musulmane) et donne lieu à des festivités tant religieuses que profanes. Alors que le calendrier persan est très précis concernant le moment astronomique auquel la nouvelle année commence, la période de 24 heures pendant laquelle l’année astronomique commence est considérée comme Norouz.

***

Happy Animation About Nowruz

© 1001 World 

***

Norouz dans l’Iran Moderne

En Iran, les préparations de Norouz commencent pendant Esfand, le dernier mois d’hiver dans le calendrier persan. Les Iraniens, les Afghans et d’autres groupes commencent à se préparer en faisant un grand « nettoyage de printemps » dans leurs maisons, s’achètent de nouveaux vêtements pour la nouvelle année et achètent des fleurs (la jacinthe véritable et la tulipe sont particulièrement populaires).

En association avec la renaissance de la nature, le nettoyage de printemps est la tradition nationale suivie par la plupart des ménages en Iran. Cela est aussi étendu aux effets personnels, et traditionnellement, tout le monde s’achète au moins une garde robe neuve. Le jour du nouvel an, les familles s’habillent avec leurs vêtements neufs et commencent alors les réjouissances de cette période, en allant rendre visite aux anciens, puis au reste de la famille et enfin aux amis. Le 13e jour, les familles quittent leur maison et vont pique-niquer à l’extérieur.

Pendant les vacances de Norouz, on attend de tous qu’ils se rendent visite (principalement limitées à la famille, aux amis et aux voisins) sous forme de courtes visites à la maison, qui sont généralement suivies de réciprocité. Typiquement, le premier jour de l’année, les membres de la famille se retrouvent à table, sur laquelle sont posés les Haft Sîn (ou disposés à proximité) et attendent le moment exact de la nouvelle année. À ce moment-là, des cadeaux sont échangés. Plus tard dans la journée, les jeunes rendent visite aux plus âgés. Les visites doivent être assez courtes pour permettre de voir tous les gens à qui l’on a prévu de rendre visite. Ces visites durent généralement une demi-heure, pendant laquelle on rencontre généralement de la famille et des amis qui sont eux aussi en train de faire la tournée de la famille. À cause de ces visites, il faut s’assurer d’avoir assez de pâtisseries, gâteaux, fruits frais et secs sous la main, puisque ces derniers sont généralement distribués aux visiteurs en même temps qu’un thé ou un sirop. Beaucoup d’Iraniens organisent ce jour de grandes fêtes rassemblant tout le monde pour pouvoir réunir les convives qui viennent de loin.

 

Tchāhār Shanbe Sûri

Le dernier mardi soir de l’année est célébré par les Iraniens sous le nom de Tchāhār Shanbe Sûri (Persan: چهارشنبه سوری), moment où tout le monde sort dans la rue, fait des feux et saute par dessus en criant Zardie man az tou Sorkhie tou az man (littéralement: Je te donne ma couleur jaune, tu me donnes ta couleur rouge – celle du feu -, mais figurativement : je te donne ma pâleur – ou ma maladie-, je prends ta force – ta santé-

 

Un jeune homme célébrant Chahar Shanbe Suri en sautant par dessus un feu de joie. Wikipedia

***

Lisez de plushttp://colombiran.ca/chaharshanbe-suri- …

***

Offrir des pâtisseries connues sous le nom de Ajile Moshkel Gosha est la façon de remercier pour la santé et le bonheur de l’année passée, tout en échangeant toute pâleur et tout mal restant pour la chaleur et les vibrations du feu.

Noix de Tcharshanbe Suri (Ajile Moshkel Gosha). Photo Credit. sofrehkhune.com

***

D’après la tradition, les esprits des ancêtres rendent visite aux vivants les derniers jours de l’année, et beaucoup d’enfants s’entourent de draps, rejouant ainsi symboliquement les visites des morts. Ils courent aussi dans les rues en tapant sur des boîtes et des casseroles et frappent aux portes pour jouer des tours aux gens. Ce rituel est appelé qashogh-zany (battage de cuillers) et symbolise le fait de chasser le dernier mardi de malchance de l’année.

La tradition veut également que l’on saute dans l’eau le mercredi matin aux premiers rayons de soleil.

 

Les Haft Sin (7-S)

La tradition principale de Norouz est la mise en place des Haft Sîn (هفت سین, les sept ‘S’), sept objets dont le nom commence par la lettre S ou sîn (س) de l’alphabet persan, qui sont sept objets spécifiques disposés sur une table correspondant aux sept créations et aux sept immortels les protégeant. Aujourd’hui, ils ont été un peu modifiés mais le symbolisme demeure. Chaque famille essaie de garder leur table des Haft Sîn la plus jolie possible, puisque le sens spirituel est aussi important que la façon dont ils sont disposés puisque les visiteurs voient cette disposition comme une réflexion de leur goûts.

La liste suivante est un exemple des objets servant à faire les Haft Sîn, bien qu’il n’y ait pas de consensus permettant de dire lesquels sont les sept concernés:

  • sabzeh – germes de blé, orge ou lentille poussant dans un plat (symbolisant la renaissance)
  • samanou – une pâte très sucrée fait de blé germé (symbolisant l’abondance)
  • senjed – le fruit séché du jujubier (symbolisant l’amour)
  • sîr – ail (médecine)
  • sîb – pommes (beauté et bonne santé)
  • somaq – baies de sumac (la couleur du lever du soleil et santé)
  • serkeh – vinaigre (l’âge et la patience)
  • sonbol – l’odorante fleur de jacinthe (l’arrivée du printemps)
  • sekkeh – pièces (prospérité et santé)

 

Haft Sin. Photo Credit: www.prweb.com

***

Les autres objets sur la table peuvent inclure les suivants:

  • pâtisseries
  • bougies allumées (bonheur)
  • un miroir
  • des œufs peints, peut-être un pour chaque membre de la famille (fertilité)
  • un bol avec deux (ou plus) poissons rouges (vie)
  • un bol d’eau contenant une orange amère (la terre flottant dans l’espace)
  • eau de rose pour ses pouvoirs magiques nettoyants
  • les couleurs nationales, pour la touche de patriotisme
  • un livre sacré (par exemple l’Avesta, le Coran) ou encore un livre de poésie (presque toujours le Shâh Nâmâ ou le divan d’Hafez.

 

Repa Traditionnel de Norouz

Le repas traditionnel de la nouvelle année est appelé Sabzi Polo Mahi, qui est du riz cuit avec des fines herbes et servi avec du poisson. Les fines herbes traditionnelles sont le persil, la coriandre, de l’aneth, de la ciboulette et du fenugrec.

 

Sabzi Polo Mahi. Photo: Internet

***

Haji Firûz

Le traditionnel porteur des couleurs de Norouz est un personnage appelé Haji Pirûz, ou Hadji Firuz. Il symbolise la renaissance du dieu du sacrifice sumérien, Domuzi (Dumuzi, qui a donné son nom au mois hébreu de Tammuz), qui était tué à la fin de chaque année et renaissait pour le début de l’année nouvelle. Portant du maquillage noir et un costume rouge, Haji Firûz chante et danse dans les rues avec tambourin et trompettes en distribuant ses bons vœux pour l’arrivée de la nouvelle année.

 

***

Sizdah Bedar

Le treizième jour des fêtes du nouvel An est Sizdah Bedar (signifiant littéralement « treizième dehors »), qui est un jour festif célébré à l’air libre, souvent accompagné de musique et de danse. Cette journée est passée à pique-niquer en famille.

Les célébrations du treizième jour, Sîzdah Bedar, viennent de la croyance des anciens Perses que les 12 constellations du Zodiaque contrôlaient les mois de l’année, et que chacun régnait sur la terre pour un millier d’années. À la fin de ce cycle, le ciel et la terre sombraient dans le chaos. En conséquence, Norouz, dure 12 jours et le treizième représente le chaos, moment pendant lequel les familles mettent l’ordre de côté et évitent la malchance associée au nombre treize en allant dehors et en profitant d’un pique-nique et d’une fête.

À la fin des célébrations de cette journée, les sabzeh cultivées pour le Haft Sîn (qui a symboliquement recueilli toute la maladie et la malchance) sont jetées dans de l’eau courante pour exorciser les démons (divs) de la maisonnée. Il est aussi de coutume pour les jeunes femmes célibataires d’attacher les tiges des sabzeh avant de les jeter, exprimant ainsi le souhait d’être mariées avant leSîzdah Bedar de l’année suivante.

***

https://fr.wikipedia.org/wiki/Norouz


COLOMBIRAN NETWORKS

RÉSEAUX DE COLOMBIRAN

 

REDES DE COLOMBIRAN

شبکه های کلمبیران


co50.25

Nowruz

Nouruz, Noruz o Norouz, (escrito نوروز en persa), es el año nuevo del calendario persa, que se celebra en Irán coincidiendo con el equinoccio de primavera. Se festeja también en otros territorios que recibieron la influencia de la cultura persa, como Azerbaiyán, Afganistán, Uzbekistán, Tayikistán, Turkmenistán, Pakistán, y en algunas regiones de India. También se celebra en Turquía y algunos países de Asia Central.

Nouruz es el festival del primer día de la Primavera y el principio del Año iraní. Algunas comunidades lo celebran el 21 de marzo, y otras el día del equinoccio de primavera, que puede ser el 20, el 21 o el 22 de marzo.

***

Video: Nowruz en Irán

© Hispan TV, 2014 

***

Que Significa Nowruz

La palabra “Nouruz” proviene de la avéstica nava=nuevo + rəzaŋh=día/luz del día; con el significado de “nuevo día”, y mantiene ese significado en persa moderno (no=nuevo + rouz=día). La festividad del Nouruz es, en su origen, una celebración agrícola de culto a la fertilidad. Sin embargo, la mayoría de las ceremonias de Nouruz tienen sus raíces en la religión zoroastriana, surgida en Irán hace unos 3000 años. El zoroastrismo o mazdeísmo cree en dos dioses antagonistas, Ahura Mazda, dios del bien y la luz, y Angra Mainyu, dios del mal y la oscuridad. La lucha entre ambos se resuelve con la victoria de Ahura Mazda y el triunfo de la luz.

El Novruz, Nowruz, Nooruz, Navruz, Nauroz o Nevruz, según las diferentes lenguas del lugar donde se celebre, fue inscrito en 2009 en la lista representativa del Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad de la Unesco como candidatura conjunta de Azerbaiyán, India, Irán, Kirguistán, Pakistán, Turquía y Uzbekistán.

 

Nowruz en Irán

La llegada del año nuevo persa representa el final de la oscuridad invernal y el renacimiento de la luz y la fertilidad. Para simbolizar el inicio del nuevo ciclo vital, los iraníes limpian a conciencia sus casas en los días anteriores al Nouruz. Pocas horas antes de que entre el año nuevo, las familias se reúnen en torno a una mesa con siete objetos o frutos cuyo nombre empieza enpersa por s (como las semillas de trigo o de lentejas germinadas, sabzeh), los cuales representan el renacimiento, la salud, la alegría, la prosperidad, la felicidad, la paciencia y la belleza. También se colocan su Sagrada Escritura (la Sagrada Escritura por cualquier religión) sobre la mesa, un espejo y una pecera con peces de colores, garantía de buena suerte. En las calles, se prenden hogueras, se canta y se acompaña a Hayi Firuz, un personaje de cara negra que danza al son de tambores y panderetas portadores de buenos augurios.

 

Haji Firûz, Téhéran, 2008. Wikipedia

***

Chaharshanbe Surí

Chahārshanbe-Sūrí (en persa: چهارشنبه‌سوری ) es un antiguo festival persa que se remonta como mínimo hasta el 1700 a. C. con raíces en el mazdeísmo. Chaharshanbé significa «miércoles», mientras «surí» significa «festivo», quedando así traducido literalmente como «Miércoles de fiesta».

La festividad se celebra el último miércoles del año iraní, que de acuerdo con la división del día tradicional en Irán, comienza al caer el sol anterior (martes por la tarde-noche). Durante la festividad se celebran varios rituales, de los cuales el más importante consisten en encender fuegos en las calles mientras los participantes los saltan gritando zardí-e man az to, sorjí-e to az man, que significa literalmente «mi color amarillo (pálido, enfermizo) es tuyo, tu color rojo es mío». El fuego y la luz representa la bondad, con estos elementos los iraníes celebran el paso del último miércoles del año hacia la llegada de la primavera que trae días más largos.

***

***

Haft-Sin

Haft-Sin (en persa: هفت‌سین ) o las siete ‘S’s es una forma de ordenar la mesa tradicional de Nowruz, la celebración de primavera tradicional iraní. La mesa de haft-sin incluye siete elementos cuya denominación comienza con la letra seen (س) en el alfabeto persa. Originalmente Haft-Sin era llamada Haftchin (Haftĉin) nombre derivado de las palabras Chin (چین), que significa “reunir; juntar” y Haft (هفت), el número 7.La mesa de Haft Chin incluye los siguientes elementos que simbolizan las yazatas del zoroastrismo o divinidades tales como ātar y asmān.

 

Elementos del Haft-Chin

Los elementos del “Haft Chin” son:

  1. Espejo – simboliza el Cielo
  2. Manzana – simboliza la Tierra
  3. Velas – simbolizan el Fuego
  4. Golab – agua de rosas simboliza el Agua
  5. Sabzeh – brotes de trigo, o cebada simbolizan las Plantas
  6. Goldfish – simbolizan los Animales
  7. Huevos pintados – simbolizan a los Humanos y la Fertilidad

 

Mesa preparada Haft Chin. Wikipedia

***

Elementos del Haft-Sin

Los elementos del Haft-Sin son:

  1. Sabzeh – (en persa: سبزه )-brotes de trigo, cebada, judía mungo o lenteja en un plato – simbolizando el renacimiento
  2. Samanu – (en persa: سمنو )- budín dulce preparado con gérmen de trigo – simbolizando la riqueza
  3. Senjed – (en persa: سنجد )-fruto del “olivo salvaje” – simbolizando el amor
  4. Sir – (en persa: سیر )- ajo – simbolizando la medicina
  5. Sib – (en persa: سیب )- manzanas – simbolizando la belleza y la salud
  6. Somāq – (en persa: سماق ) fruta sumac – simbolizando (el color del) amanecer
  7. Serkeh – (en persa: سرکه ) – vinagre – simbolizando la ancianidad y la paciencia

 

La tradition principale de Norouz est la mise en place des Haft Sîn (les sept 'S')

Una mesa de Haft Sin. Wikipedia

***

En los 13 días siguientes, durante los cuales las escuelas permanecen cerradas, los menores de cada familia estrenan vestidos y se dedican a visitar a tíos y abuelos, quienes les hacen regalos o les entregan algo de dinero. Además, es también costumbre que los adultos se acerquen a saludar a casa de sus familiares, vecinos y amigos.

El decimotercer día, sizdah bedar, último de las celebraciones, las familias van al campo para preparar una comida al aire libre. Las semillas germinadas se echan a un río o un arroyo, habiendo hecho antes pequeños nudos en los tallos. Cada nudo representa un deseo para el nuevo año y se espera que, si la corriente los deshace, se cumplan.

 

Persians in Holland Celebrating Sizdah Bedar, April 2011 - Photo by Persian Dutch Network-PDN.jpg

Sizdah Bedar. Wikipedia

***

La Comida de Nowruz

El sabzi polo (persa سبزی پلو) es un plato iraní de arroz y hierbas picadas que suele servirse con pescado. En persa sabz significa ‘verde’, y sabzi puede aludir a hierbas o verduras; polo es una forma de cocinar arroz, correspondiente al pilaf.

Las hierbas usadas en el sabzi polo varían, pero suelen incluir cilantro, eneldo, cebollino o cebolleta, fenogreco y perejil.

Los iraníes comen tradicionalmente sabzi polo con pescado blanco por Nowruz, el año nuevo iraní, con su familia y parientes.

 

Hierbas usadas para el sabzi polo (en el sentido de las agujas del reloj, desde abajo a la derecha: perejil, eneldo, fenogreco y cebolleta. Wikipedia

***

Video: Danza persa en la Casa Blanca, 2016

©Uploaded in Youtube by Adriane Whalen


Variaciones Comunes

Nouruz se ha celebrado durante al menos 3000 años y está fuertemente arraigado en los rituales y tradiciones del zoroastrismo. Hoy en día, el festival de Nouruz se celebra en muchos países que fueron territorios pertenecientes o influenciados por el Imperio persa: Irán, Irak, Afganistán, algunas partes de Oriente Medio y las antiguas repúblicas soviéticas de Tayikistán, Uzbekistán, Azerbaiyán, Turkmenistán, Kazajistán y Kirguistán. También se celebra por los zoroastristas parsis y los iraníes que viven en India, y es festivo en Turquía, donde se le llama Nevruz o Bayram en turco. En muchos países el saludo que se usa es Sale no Mubarak o sale no Joyaste bad(Sal = Año)(No = Nuevo)(mubarak y Joyaste bad = felicidades) en persa. En Turquía, el saludo es o Bayraminiz Mubarek/kutlu olsun (en turco) y también los kurdos en Turquía, Irán, Irak y Siría celebran Newroz (Nouruz en kurdo) y el saludo es Newroz pîroz be/bo! Newroztan pîroz bêt!

Para los seguidores de la variante Fasli del calendario zoroástrico el Nouruz es el primer día de su año. Otras variantes de este calendario celebran el Nouruz dos veces, una como el Jamshedi Nouruz el 21 de marzo como el comienzo de la primavera, y un segundo Nouruz en julio o agosto.

Los seguidores de la Fe Bahá’í, una religión originada en Irán, celebran este día (llamándolo “Naw Rúz”) como una festividad religiosa que marca el año nuevo según el Calendario bahá’í y también el final del Ayuno de los diecinueve Días. Los bahaíes persas observan muchas costumbres relacionadas con él, pero los bahaíes de otros lugares lo celebran como un día festivo de acuerdo con las costumbres locales. Las comunidades bahaíes americanas, por ejemplo, suelen tener una comida sin cumplidos, junto a oraciones y lecturas de la escritura bahaí. Mientras que el Naw Rúz, de acuerdo con la escritura, comienza en el equinoccio de primavera, los bahaíes lo celebran el 21 de marzo, independientemente del día en el que caiga el equinoccio. Ese día no pueden trabajar ni asistir a la escuela.

***

Video: Iraníes aprovechan Nowruz para vivir momentos inolvidables

© Hispan TV, 2015

***

https://es.wikipedia.org/wiki/Nouruz


COLOMBIRAN NETWORKS

RÉSEAUX DE COLOMBIRAN

 

REDES DE COLOMBIRAN

شبکه های کلمبیران


ir50.25png

نوروز

نوروز اولین روز سال خورشیدی ایرانی برابر با اول فروردین ماه، جشن آغاز سال نوی ایرانی و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران ایران باستان است

خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز هم مردم مناطق مختلف فلات ایران، نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است که امروزه به آن برابری بهاری یا اکیونوس می‌گویند

نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها یعنی تاجیکستان، روسیه، قرقیزستان، قزاقستان، سوریه، کردستان، گرجستان، جمهوری آذربایجان، آلبانی، چین، تاجیکشتان، ترکیه، ترکمنستان، هند، پاکستان و ازبکستان تعطیل رسمی است و مردمان آن جشن عید را برپا می‌کنند

***

Music Video: The (Traditional) Melody of Nowruz Moment – Rastak Group

© Top Persian Music

***

پیشینه نوروز

منشأ و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست. برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به سال ۵۳۸ (قبل از میلاد) یعنی زمان حمله کوروش بزرگ به بابل باز می‌گردد. همچنین در برخی از روایت‌ها، از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده‌است

در اسطوره ها

در برخی از متن‌های کهن ایران از جمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن‌ها، کیومرث به عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده‌است مهمترین چهره‌های اسطوره‌ای مانند جمشید، سیاوش و کیخسرو پیوندی نزدیک با نوروز دارند. نوروز روز پیروزی بزرگ جمشید بر دیوان است که نماد پلیدی‌هایی چون سرما، تاریکی، جهالت و خشونت بودند. عروج جمشید و عروج کیخسرو در این روز اتفاق افتاد که تفاسیر گوناگونی را به همراه دارد. در این روز جمشید جهان غیب را در جام جهان‌نما مشاهده کرد. همان جامی که در آن کیخسرو جای بیژن را مشاهده کرد و رستم را به دنبال او فرستاد. اما حکایت دگردیسی و بازآفرینی سیاوش، حکایتی ویژه است که با روایت‌هایی مانند آدونیس، پرسفون، ازیریس یا تمرز قابل‌مقایسه است

در زمان ساسله هخامنشیان 

کوروش بزرگ، نوروز را در سال ۵۳۸ (قبل از میلاد)، جشن ملی اعلام کرد. وی در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود. این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار می‌شد. در زمان داریوش یکم، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار می‌شد. در دوران هخامنشی، جشن نوروز در بازهٔ زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار می‌شد

 

در زمان اشکانیان و ساسانیان 

در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته می‌شد. در این دوران، جشن‌های متعددی در طول یک سال برگزار می‌شد که مهمترین آنها نوروز و مهرگان بود. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان، چند روز (دست کم شش روز) طول می‌کشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم می‌شد. نوروز کوچک یا نوروز عامه به مدت پنج روز، از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته می‌شد و روز ششم فروردین (خردادروز)، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا می‌شد

 

پس از اسلام

ر میان همهٔ جشن‌هایی که پس از اسلام در ایران به دلیل بی‌توجهی فرمانروایان و مخالفت اسلام‌گرایان به فراموشی سپرده شدند، نوروز توانست جایگاه خود را به عنوان جشنی ملی در ایران حفظ کند. دلیل پایدار ماندن نوروز در فرهنگ ایرانی را می‌توان پیوند عمیق آن با آیین‌های ایرانی، تاریخ این کشور، و حافظه فرهنگی ایرانیان دانست

گفته می‌شود که عرب‌های فاتح ایران، پایتخت شاهنشاهی ساسانی را در روز نوروز تسخیر کردند. پس از آن، آن‌ها مالیات سنگینی بر برگزاری دو جشن نوروز و مهرگان وضع کردند. خلفای دو پادشاهی امویه و عباسی نیز این رویه را ادامه دادند، اگرچه بعدها خود آنها، در جشن نوروز شرکت کردند و آن را گرامی داشتند. از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست نیست. در دوره عباسیان، به گفتهٔ تاریخ طبری، معتضد، مردم بغداد را از برافروختن آتش در روز نوروز و پاشیدن آب بر روی عابران بر حذر داشت ولی پس از نگرانی از احتمال آشوب مردم، فرمان خود را پس گرفت. خلیفه‌های فاطمی نیز چندین‌بار برافروختن آتش و آب‌پاشی در نوروز را ممنوع اعلام کردند. از نوشته‌های باقی‌مانده از سدهٔ چهارم هجری در بغداد، می‌توان پی برد که مردم در روزهای نوروز، لباس نو بر تن می‌کرده‌اند، به هم سیب هدیه می‌دادند، غذاهای ویژه می‌پختند و زنان نیز عطرهای ویژهٔ نوروزی خریداری می‌کردند. مسلمانان در این هنگام در کنار نامسلمانان شیره می‌نوشیدند و بر یکدیگر آب می‌پاشیدند

عباسیان گاهی برای پذیرش هدایای مردمی، از نوروز استقبال می‌کرده‌اند. با روی کار آمدن سلسله‌های طاهریان، سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد

در دوران سلجوقیان، به دستور جلال‌الدین ملک‌شاه سلجوقی، تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام برای بهترسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار (ورود آفتاب به برج حمل) قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند. بر اساس این گاهشماری که به تقویم جلالی معروف شد، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که حدوداً هر چهار سال یک‌بار (گاهی هر پنج سال یک بار)، تعداد روزهای سال را به‌جای ۳۶۵ روز، ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد

نوروز در دوران صفویان نیز برگزار می‌شد. در سال ۱۵۹۷ (میلادی)، شاه عباس صفوی، مراسم نوروز را در عمارت نقش جهان اصفهان برگزار نمود و این شهر را پایتخت همیشگی ایران اعلام نمود

***

نوروز در دوران معاصر 

تا قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تنها کشور جهان که نوروز را به عنوان جشن ملی در تقویم خود داشته است کشور ایران بودو البته افغانستان نیز بصورت متناوب این جشن را داشته است. اما با استقلال کشورهای آسیای میانه، ابتدا جمهوری قرقیزستان و آذربایجان و سپس سایر کشورها نوروز را جشن ملی خود اعلام کردند. نوروز به عنوان یک میراث فرهنگی و جشن ملی در دوران معاصر همواره مورد توجه مردم ایران قرار داشته و هر ساله برگزار می‌شود

البته برگزاری جشن نوروز به صورت آشکار در برخی از کشورها توسط برخی حکومت‌ها برای مدت زمانی ممنوع بوده‌است. حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان، قرقیزستان و تاجیکستان ممنوع کرده بود و این ممنوعیت تا زمان میخائیل گورباچف ادامه داشت. با این وجود، مردم این مناطق نوروز را به‌گونهٔ پنهانی و یا در روستاها جشن می‌گرفته‌اند. همچنین برخی از مردم این مناطق برای جلب موافقت مقامات محلی، نام دیگری بر روی نوروز می‌گذاشتند؛ به‌ طور مثال در تاجیکستان، مردم با اطلاق «جشن لاله» یا جشن ۸ مارس سعی می‌کردند که آیین‌های نوروز را بدون مخالفت مقامات دولتی به جای آورند. همچنین در افغانستان، در دوران حکومت طالبان، برگزاری جشن نوروز ممنوع بود و این حکومت تنها تقویم هجری قمری را به رسمیت می‌شناخت. تا پیش از سال ۲۰۰۰ (میلادی)، نوروز در ترکیه (که توسط کردها برگزار می‌شود) ممنوع و غیرقانونی بود؛ در اغلب مواقع نوروز با بازداشت کردها توسط نیروهای امنیتی ترکیه‌ای همراه بود. در سال ۱۹۹۲ (میلادی)، دست کم ۷۰ کُرد در درگیری با نیروهای امنیتی ترکیه کشته شدند. اگرچه امروزه دولت ترکیه نوروز را به عنوان جشن بهار ترکی (به ترکی استانبولی: Nevruz) جشن می‌گیرد، اما همچنان نوروز به مثابهٔ نمادی نیرومند از هویت کردهای ترکیه است

***

جهانی شدن نوروز

بنا به پیشنهاد جمهوری آذربایجان، مجمع عمومی سازمان ملل روز نوروز، با ریشهٔ ایرانی را در تقویم خود جای داد

در متن به تصویب رسیده ۴ اسفند ۱۳۸۸۳ فوریه ۲۰۱۰) توسط مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، ۲۱ ماه مارس جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را جشن می‌گیرند توصیف شده‌است

پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز به پیشنهاد ازبکستان توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث معنوی، به ثبت جهانی رسیده‌بود. در ۷ فروردین ۱۳۸۹ نخستین دورهٔ جشن جهانی نوروز در تهران برگزار شد و این شهر به عنوان «دبیرخانهٔ نوروز» شناخته شد

مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه‌ای روز ۲۱ مارس برابر با ۱ فروردین را در چارچوب ماده ۴۹ و تحت عنوان فرهنگ صلح به عنوان روز جهانی نوروز به تصویب رسانده و در تقویم خود جای داد، طی این اقدام که برای نخستین‌بار در تاریخ این سازمان صورت گرفت، نوروز ایرانی به‌عنوان یک مناسبت بین‌المللی به رسمیت شناخته شد

نخستین بار، نوروز ۱۳۹۱ را در صحن عمومی سازمان ملل و یونسکو به میزبانی ایران جشن گرفتند. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل نیز پیامی بدین مناسبت صادر کرد

***

نوروز و چهارشنبه سوری در جهان غرب

ایرانیان بیرون از ایران به ویژه در اروپا و آمریکا و کانادا چند دهه است که جشن‌های نوروزی از جمله چهارشنبه سوری را بصورت گروهی برگزار می‌کنند

A fake computer-made photo highly circulated on Internet and search engines, showing Obama family around an Iranian Norooz Haftsin (7S) table! The US presidents since G. Bush presidency time, have all issued a formal Nowruz message to communities of American-Iranians or occasionally to people of Iran, and each year over the past decades, a Nowruz 7S table has been set up in the White House on Nowruz timeیک عکس جعلی و بازسازی شده کامپیوتری که زیاد در موتورهای جستجوی اینترنتی به چشم می آید و  خانواده باراک اوباما، رئیس جمهوری ایالات متحده، را بر سر یک سفره هفت سین نشان می دهد. البته علیرغم برپا شدن همه ساله  میز هفت سین در کاخ سفید و صدور پیام های نوروزی رسمی توسط رئیس جمهورهای دهه های اخیر، عملا هیچ عکس رسمی از سوی رسانه ها و یا کاخ سفید مبنی بر حضور دسته جمعی  اعضای خانواده رئیس جمهور آمریکا در کنار میز هفت سین منتشر نگردیده است

***

از دوره بوش روسای جمهور آمریکا هر سال پیام نوروزی برای ایرانیان می‌فرستند. در روز چهارشنبه سوری ۱۳۹۳ برای اولین میشل اوباما در مراسم سفره نوروزی کاخ سفید سخنرانی کرد و باراک اوباما در پیام خود گفت

با درود، نوروزتان مبارک و پیروز
 هفته پیش همسر من میشل کمک کرد تا در اینجا نوروز را جشن بگیریم
 این جشن بزرگداشتی بود برای فرهنگهای گوناگون، غذا، موسیقی و دوستی جوامع مهاجری که هر روزه خدمات فوق‌العاده‌ای در ایالات متحده ارائه می‌کنند در حالی که دور سفره هفت سین جمع می‌شوید، از تهران تا شیراز تا تبریز، از سواحل دریای (کاسپی) خزر تا کرانه‌های خلیج فارس، برای برکت‌هایی که دارید شکر گُزارید و به آینده می‌نگرید

***

https://fa.wikipedia.org/wiki/…إ

***

Video: Persian Ladies, Employees of The White House – زنان ایرانی شاغل در کاخ سفید

© Bahman Kalbasi – BBC Persian’s Reporter 


 تصنیف نوروزی: اجرای آهنگ زیبای نوروز با صدای مجید جوادی

این اثر پیشکش قدوم بهار و عاشقان فرهنگ و ادب ایران زمین
مجید جوادی: خواننده و نوازنده سازهای کوبه ای / مهسا گلمکانی: نوازنده سنتور / کامبیز طیبی : نوازنده تار و سه تار

با آثار هنرمند محبوب ایرانی کانادایی، استاد مجید جوادی، ساکن تورنتو، و از اولین همکاران معنوی کلمبیران که با معرفی شمار زیادی از هنرمندان بزرگ ایرانی ساکن تورنتو و کانادا، ما را در توسعه  پروژه  تالار هنرمندان  یاری نموده اند، بیشتر آشنا شوید

سپاس بیکران از زحمات صادقانه و دوستانه یاوران همیشه مهسا و کامبیز عزیزم... بی شک بدون صبر و شکیبائی این عزیزان امکان تولید این اثر میسر نبود/ امید که مقبول درگاه فرهیختگان و عاشقان موسیقی ایران زمین سرزمین نیاکان و مهربانان واقع شود و حتما کاستی های آن را بر من خواهید بخشید

با احترام / مجید جوادی / تورنتو

© MajidJavadi.com, 2015


COLOMBIRAN NETWORKS

RÉSEAUX DE COLOMBIRAN

 

REDES DE COLOMBIRAN

شبکه های کلمبیران


به ویکیپدیا، اصلی ترین منبع معتبر و رایگان جهانی برای تامین اطلاعات و نشر آگاهی به دهها زبان زنده دنیا کمک کنید

 http://colombiran.ca/why-should-we-give-back-$3-to-wikipedia/

بیشتر بخوانید: چرا لازم است هر کس که می تواند سه دلار به ویکیپدیا کمک نماید


 

7779 Total Views 1 Views Today

You may also like...