1075 Years! Still the Lord of the Word – Le Seigneur de la Parole – El Señor de la Palabra – خدای سخن



ca50.25

A Lord of Word Born 1075 Years Ago!

Today, May 15, 2016, Iran marked yet another commemoration for the great Iranian epic poet, Ferdowsi, who was born 1075 years ago.

The 15 May in Iran has been names the day of (commemoration of) Ferdowsi.

© Press TV   YouTube

 

Ferdowsi

Abu ʾl-Qasim Ferdowsi Tusi (c. 940–1020), or Ferdowsi, was a Persian poet and the author of the immortal epic of Shahnameh (“Book of Kings”), which is the world’s longest epic poem created by a single poet, and the national epic of Iran and the Greater Iran.

Having drafted the Shahnameh under patronage of the Samanid and the Ghaznavid courts of Iran, Ferdowsi is celebrated as the most influential figure in Persian literature and one of the greatest in the history of literature. He is widely regarded as the greatest poet in the Persian language. He was called “The Lord of the Word” and “The Savior of Persian Language”.

 

 

© Reality Calls    YouTube

 

Shahnameh

Ferdowsi’s Shahnameh is the most popular and influential national epic in Iran and other Persian-speaking nations. The Shahnameh is the only surviving work by Ferdowsi regarded as indisputably genuine. He may have written poems earlier in his life but they no longer exist.

A narrative poem, Yūsof o Zolaykā (Joseph and Zuleika), was once attributed to him, but scholarly consensus now rejects the idea it is his. There has also been speculation about the satire Ferdowsi allegedly wrote about Mahmud of Ghazni after the sultan failed to reward him sufficiently.

Nezami Aruzi, Ferdowsi’s early biographer, claimed that all but six lines had been destroyed by a well-wisher who had paid Ferdowsi a thousand dirhams for the poem. Introductions to some manuscripts of the Shahnameh include verses purporting to be the satire. Some scholars have viewed them as fabricated; others are more inclined to believe in their authenticity.

 

© Let’s Learn The Persian Language       YouTube

 

Influence

Ferdowsi is one of the undisputed giants of Persian literature. After Ferdowsi’s Shahnameh, a number of other works similar in nature surfaced over the centuries within the cultural sphere of the Persian language. Without exception, all such works were based in style and method on Ferdowsi’s Shahnameh, but none of them could quite achieve the same degree of fame and popularity as Ferdowsi’s masterpiece.

Ferdowsi has a unique place in Persian history because of the strides he made in reviving and regenerating the Persian language and cultural traditions. His works are cited as a crucial component in the persistence of the Persian language, as those works allowed much of the tongue to remain codified and intact. In this respect, Ferdowsi surpasses Nizami, Khayyám, Asadi Tusi and other seminal Persian literary figures in his impact on Persian culture and language. Many modern Iranians see him as the father of the modern Persian language.

 

 

Photo by Davood Yaghoubi. Source: Google

 

 

Ferdowsi in fact was a motivation behind many future Persian figures. One such notable figure was Rezā Shāh Pahlavi, who established an Academy of Persian Language and Literature, in order to attempt to remove Arabic and French words from the Persian language, replacing them with suitable Persian alternatives. In 1934, Rezā Shāh set up a ceremony in Mashhad, Khorasan, celebrating a thousand years of Persian literature since the time of Ferdowsi, titled “Ferdowsi Millenary Celebration“, inviting notable European as well as Iranian scholars.

Ferdowsi University of Mashhad is a university established in 1949 that also takes its name from Ferdowsi.

Ferdowsi’s influence in the Persian culture is explained by the Encyclopædia Britannica:

The Persians regard Ferdowsi as the greatest of their poets. For nearly a thousand years they have continued to read and to listen to recitations from his masterwork, the Shah-nameh, in which the Persian national epic found its final and enduring form. Though written about 1,000 years ago, this work is as intelligible to the average, modern Iranian as the King James Version of the Bible is to a modern English-speaker. The language, based as the poem is on a Dari original, is pure Persian with only the slightest admixture of Arabic.

https://en.wikipedia.org/wiki/Ferdowsi


Aujourd’hui le 15 mai, est la journée de Ferdowsi!

Ferdowsi 

Abū-l-Qāsim Manṣūr ibn Ḥasan al-Ṭūṣī, (en persan : أبو القاسم منصور بن حسن طوسی) surnommé Ferdowsî (en persan : فردوسی) (transcrit aussi Firdawsi, Ferdawsi, ou Firdoussi) est un poète persan du xe siècle.

Surnommé «le Recréateur de la langue persane», il écrivit la plus grande épopée en langue persane intitulée Shâh Nâmeh (ou Livres des rois). Il est né dans le village de Badji à côté de la ville de Tous (Khorassan, Iran), vers 940. Il est mort probablement vers 1020.

 

Une statue de Ferdowsi à Téhéran. Photo credit: Wikipedia

 

Une statue de Ferdowsi à Rome, Italie. Photo credit: Wikipedia

 

Quelques vers de Ferdowsi

 

Au nom du maître de l’âme et de l’intelligence,

au-delà duquel la pensée ne peut aller,

du maître de la gloire, du maître du monde,

du maître de la fortune, de celui qui envoie les prophètes,

du maître de Saturne et de la rotation des sphères,

qui a allumé la lune et l’étoile du matin, et le soleil;

qui est plus haut que tout nom, que tout signe, que toute idée,

qui a peint les étoiles au firmament.

Si tu ne peux voir de tes yeux le Créateur,

ne t’irrite pas contre eux, car la pensée même ne peut atteindre

celui qui est au-delà de tout lieu et de tout nom,

et tout ce qui s’élève au-dessus de ce monde

dépasse la portée de l’esprit et de l’intelligence.

 

Par “le livre des rois”,  traduction de Jules Mohl.  (Jules Mohl, né Julius Mohl le 25 octobre 1800 à Stuttgart et mort le 4 janvier 1876 à Paris,  est un orientaliste allemand ayant pris la nationalité française qui marqua son époque dans le domaine de l’iranologie.)

 

Livre des rois (Shah Nameh)

Le Shâh Nâmeh ou Chah Nameh ou encore Shâhnâmeh (en persan: شاهنامه  )  Livre des rois en persan, est un poème épique, retraçant l’histoire de l’Iran (Grand Iran) depuis la création du monde jusqu’à l’arrivée de l’Islam, en plus de 60 000 distiques, écrit aux alentours de l’an 1000 par Ferdowsi.

https://fr.wikipedia.org/wiki/Ferdows%C3%AE

 

©  Masihi Rantanplan    YouTube

 


  Une Video- histoire de Shah Nameh

Dans la Perse antique, Gochtasp, un roi cruel et despotique, entreprend de se débarrasser de son fils Esfindiâr, dont la popularité grandissante lui fait de l'ombre. Usant de faux prétextes, le roi ordonne à Esfindiâr, (devenu invulnérable en baignant son corps dans une source magique) d'affronter le légendaire Rostam, le seul guerrier capable de le vaincre. Commence alors un combat à mort entre deux guerriers qui s'admirent et se ressemblent, mais que tout oppose.

 

ca50.25 A Video Story of Shah Nameh

In ancient Persia, the evil king, Gochtasp, made his plan to get rid of his son Esfindiâr, His popularity grew due his demonstration of his invincible powers that he gained through bathing in Ahoura Mazda's magic spring, Making full use of his powers of deception, the king ordered Esfindiâr to face in battle the legendary Rostam, the only warrior able to defeat him. They began a fight to the death, a battle between the two great warriors who were always filled with admiration and respect for the courage of the other.

© Cyrus Prod    YouTube

 


co50.25

Hoy, 15 de mayo, es el día conmemorativo de Ferdowsi!

Ferdousi 

Hakim Abol-Qasem Ferdousí-e Tusí (en persa: حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی ), normalmente abreviado en Ferdowsi, Ferdousí o Firdawsi, (Tus, Jorasán, 935-Mazandarán, 1020), es probablemente el poeta persa más reconocido. Casi toda su vida permaneció en la región de Jorasán, en el noreste de Irán.

Es universalmente conocido por ser el autor del inmortal Shāhnāma o Libro de los Reyes, epopeya nacional de Persia, hoy Irán, y la mayor epopeya jamás escrita por un sólo autor.

 

Tumba de Ferdousí en Tus, la provincia de Jorasán. Wikipedia

Es considerado el escritor más importante de la lengua persa y uno de los más célebres de la literatura universal. Se le ha dado el sobrenombre de «El Señor de la Palabra».
El trabajo de recuperar todo el pasado, historia, mitos y leyendas de Irán en esta gigantesca epopeya le llevó a Ferdowsi 30 años.

 

© Hispan TV    YouTube

 

 

Mantuvo la pureza de la lengua persa en la cual escribió sus obras y aunque se convirtió al Islam, no arabizó sus costumbres ni su lengua. Aprovechó el trabajo de los poetas épicos de la generación anterior, como el del bardo de la corte Samaní y poeta zoroastriano Daqiqi, autor de una obra inacabada, y la prosiguió, de forma que esos mil versos más o menos quedaron incorporados a su gran epopeya Shahnamé, la epopeya más larga de la literatura persa.

 

Shahnameh

El “Shahnameh” o “Libro de los reyes”, escrito por el poeta persa Hakim Abul Qasem Ferdosi entre finales del siglo X y principios del XI después de Cristo, es una gran obra poética, y la epopeya nacional de Irán por excelencia.

El “Shahnameh” narra el pasado mítico e histórico de Irán desde la creación del mundo hasta la conquista islámica de Irán en el siglo séptimo. Aparte de su importancia literaria, el “Shahnameh”, escrito en persa casi puro, sin mezcla de términos árabes, ha sido fundamental para la reactivación de la lengua persa, tras la influencia masiva del árabe. Este documental profundiza en esta obra maestra literaria.

 

© Hispan TV    YouTube

 

https://es.wikipedia.org/wiki/Ferdous%C3%AD


ir50.25png

بیست و پنجم اردیبهشت، روز بزرگداشت خدای سخن را گرامی بداریم

فردوسی 

ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۱۹ خورشیدی – درگذشتهٔ پیش از ۳۹۷ خورشیدی، در توس خراسان)، سخن‌سرای ایرانی و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایران است
فردوسی را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند

فردوسی در شاهنامه از دودمان‌های پادشاهی پیشدادیان و کیانیان و اشکانیان و ساسانیان نام برده‌است. سروده‌های دیگری نیز به فردوسی نسبت داده شده‌است که بیشتر بی‌پایه دانسته‌اند. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها مثنوی یوسف و زلیخا و گرشاسپ‌نامه و هجونامه‌ای در نکوهش سلطان محمود است

سروده‌های فردوسی نه تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر مورد پژوهش و بررسی؛ و در دانشگاه‌های شناخته‌شدهٔ دنیا مانند دانشگاه کمبریج انگلستان و دیگر دانشگاه‌های اروپایی و آمریکایی مورد مطالعه قرار گرفته‌است و تازه‌ترین پژوهش‌ها دربارهٔ شاهنامه در مرکز مطالعات خاورمیانه و اسلامی دانشگاه کمبریج منتشر شده‌است. در میانهٔ نوروز ۱۳۸۵ برگردان تازه‌ای از شاهنامه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شد. دیک دیویس پدیدآورندهٔ این نسخه جدید -که پروفسور زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اوهایوی آمریکا و عضو انجمن سلطنتی ادبیات است- با ارائهٔ این برگردان نوین، نوروز ایرانی را جشن گرفت

از چند و چون دانش‌اندوزی و آگاهی فردوسی از دانش‌های روزگارش آگاهی دقیقی در دست نیست؛ اما از لابلای شاهنامه به نیکی دانسته می‌شود که وی بر ادب تازی و فلسفه و کلام روزگار خویش چیرگی داشته‌است. شاید به حدس و گمان بتوان گفت که وی، مستقیم یا غیرمستقیم، از بلاغت یونانی نیز آگاهی‌هایی داشته‌است؛ و این نکته از سنجش شاهنامه با نوشتارهای همسان آن از دیدگاه هنر صحنه‌آرائی به خوبی دانسته می‌شود؛ گرچه مجموعهٔ این آگاهی‌ها ممکن است نتیجهٔ شناخت ذوقی و قریحهٔ فردوسی نیز باشد

فردوسی، چنانچه از لابلای شاهنامه و قراین خارجی دانسته می‌شود، سراسر عمر در وطن خویش توس اقامت داشته، و جز یکی، دو بار به سفر نرفته‌است. سفرهایی افسانه‌ای در تذکره‌ها به او نسبت داده‌اند که پذیرفتن آنها دشوار است؛ اما احتمال اینکه پس از پایان شاهنامه خود آن را به غزنین نزد محمود برده‌باشد امری است که اگر چه مسلم نیست، دلیل قاطعی نیز در رد آن وجود ندارد. به هر روی، در شاهنامه هیچ اشاره‌ای به سفر غزنین او نشده‌است

هیچ‌کس به اندازهٔ فردوسی باورمند به خرد و دانش نبوده و تشویق به اندوختن دانش و هنر ننموده‌است. فردوسی چون خیام در اشعارش به کوتاهی زندگانی افسوس می‌خورد و بیان حیرانی می‌کند که انسان برای چه آمده‌است و کجا می‌رود و پس از این زندگی چه خواهد شد

Tus, Mash’had. Tomb of Ferdowsi. Photo Credit: www.jamejamonline.ir

 

سرایش شاهنامه 

شاهنامه پرآوازه‌ترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگ‌ترین نوشته‌های ادبیات کهن پارسی است. فردوسی هنگامی سرودن شاهنامه را آغاز کرد که زبان پارسی دری توانایی‌های بایسته را برای بیان موضوع‌های گوناگون یافته بود، اما هنوز در سراسر سرزمین‌های پارسی زبان به گونه‌ای یکدست و یکسان درنیامده‌بود؛ و در لهجهٔ هر شهر و ناحیه واژه‌ها و تعبیرهای ویژه وجود داشت، و گردآورندگان کتاب مسالک و ممالک به برخی نکته‌ها در این زمینه اشاره کرده‌اند

فردوسی از گویندگان روزگار سامانی، و زاده و پرورده و برآمدهٔ روزگار آنان بود. سرودن شاهنامه را در آن سال‌ها که موج ایران‌دوستی بالا گرفته بود آغاز کرد. سراسر شاهنامه بیان‌کنندهٔ آرمان سیاسی و ملی خاندان سامانی بود که خود را وارث ساسانیان و پایه‌گذار استقلال دوبارهٔ ایران و زندگی‌بخش سنت‌های ملی و فرهنگی می‌دانستند. دانش‌پروری و شعردوستی امیران سامانی و وزیران آن‌ها و آزاداندیشی حاکم بر آن سال‌ها مشوق دانشمندان و شاعران بود. فردوسی پس از آن که داستان‌هایی را در روزگار منصور بن نوح سروده‌ بود، در روزگار نوح دوم پسر منصور در حدود سال ۳۷۰ قمری پس از مرگ دقیقی به نظم درآوردن متن ابومنصوری را آغاز کرد و می‌توان پنداشت که آوازهٔ پادشاهان سامانی در شعردوستی و علاقه آن‌ها به داستان‌های باستانی این امید را به فردوسی داده‌بود که بعد از پایان کار کتاب خود را به پادشاه شایسته‌ای از آن خاندان تقدیم نماید

 او برای دنبال کردن کار دقیقی، خواست تا به بخارا، پایتخت سامانیان، سفر کند تا از نسخه‌ای از شاهنامهٔ منثور ابومنصور محمد بن عبدالرزاق -که مورد بهرهٔ دقیقی بود- بهره گیرد. اما پس از این‌که دوستی از همشهریانش -که در دیباچهٔ بایسنقری محمد لشکری نام برده شده‌است –   دست‌نویسی از این بن‌مایه را در دسترس او گذاشت، از این رای برگشت و کار را در شهر خویش آغاز کرد

فردوسی  سرانجام شاهنامه را در تاریخ ۲۵ سپندارمذ سال ۳۸۴ هجری قمری (برابر با ۳۷۲ خورشیدی)، سه سال پیش از بر تخت نشستن محمود، با این بیت‌ها به پایان رساند

سر آمد کنون قصهٔ یزدگرد               به ماه سفندارمذ روز ارد      

ز هجرت سه صد سال و هشتاد و چار        به نام جهان داور کردگار

این ویرایش نخستین شاهنامه بود و فردوسی نزدیک به بیست سال دیگر در پرمایه‌تر و پیراسته کردن آن کوشید. این سال‌ها هم‌زمان با برافتادن سامانیان و برآمدن سلطان محمود غزنوی بود. فردوسی در سال ۳۹۴ هجری قمری (برابر با ۳۸۲ خورشیدی) در سن شصت و پنج سالگی بر آن شد که شاهنامه را به سلطان محمود پیشکش کند، و از این رو دست به کار تدوین ویرایش تازه‌ای از شاهنامه شد.  فردوسی در ویرایش دوم، بخش‌های مربوط به پادشاهی ساسانیان را تکمیل کرد.  پایان ویرایش دوم شاهنامه در سال ۴۰۰ هجری قمری در هفتاد و یک سالگی فردوسی بوده‌است

 

چو سال اندر آمد به هفتاد و یک     همی زیر بیت اندر آرم فلک

ز هجرت شده پنج هشتاد             باربه نام جهان داور کردگار

فردوسی شاهنامه را در شش یا هفت دفتر به دربار غزنه نزد سلطان محمود فرستاد. به گفتهٔ خود فردوسی، سلطان محمود «نکرد اندر این داستان‌ها نگاه» و پاداشی هم برای وی نفرستاد. از این رویداد تا پایان زندگانی، فردوسی بخش‌های دیگری نیز به شاهنامه افزود که بیشتر در گله و انتقاد از محمود و تلخ‌کامی سراینده از اوضاع زمانه بوده‌است. در روزهای پایانی زندگی فردوسی از سن خود دو بار یاد کرده، و خود را هشتاد ساله و جای دیگر هفتاد و شش ساله خوانده‌است

کنون عمر  نزدیک  هشتاد  شد      امیدم به یکباره  بر باد شد

کنون سالم آمد به هفتاد و شش    غنوده همه چشم میشار فش

بر پایهٔ اشاره‌های نظامی عروضی و فریدالدین عطار، درازای کلی نظم شاهنامه ۲۵ سال بوده‌است. بر پایهٔ دیدگاه جلال خالقی مطلق، با نگرش به زمان سرایش بیژن و منیژه و هم‌چنین بازنگری شاهنامه پس از سال ۴۰۰، فردوسی ۳۵ سال از عمر خویش را بر سر سرایش شاهنامه گذاشته‌است

جایگاه جهانی فردوسی 

نام و آوازهٔ فردوسی در همه جای جهان شناخته شده و ستوده شده‌است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده‌است

هانس هاینریش شدر ایران‌شناس آلمانی در سخنرانی‌ای که در کنگرهٔ فردوسی در ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۳۴ میلادی (۵ مهرماه ۱۳۱۳ خورشیدی) به پاس هزاره فردوسی و در شهربرلین  بر پا شده بود، می‌گوید چیرگی بر ایران به دست مغولان و از میان رفتن توان ایران پس از یک سده رهایی از چیرگی بیگانگان از سبب‌های گرایش ایرانیان به شاهنامه و تلاش برای بازیابی کیستی (هویت) فراموش شدهٔ خویش است. همچنین وی همانندی روزگار ایرانیان در زمان فردوسی با آلمان سدهٔ نوزدهم را چرایی گرایش اندیشمندان آن کشور به شاهنامه فردوسی و برگردان آن به آلمانی می‌داند. اما به گفتهٔ بسیاری از پژوهشگران ایران فردوسی بزرگترین رزم‌ نامه جهان را پدید آورده که دربردارندهٔ تاریخ جهان باستان است

تندیس های فردوسی

تندیس‌های زیادی از فردوسی ساخته شده که شاید کهن‌ترین آنها تندیس باغ نگارستان باشد. تندیس‌های دیگر: تندیس میدان فردوسی تهران، تندیس میدان فردوسی کرمانشاه، تندیس دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران، تندیس دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد، تندیس کتابخانه ملی ایران در تهران، تندیس رم ایتالیا، تندیس سفارت ایران در پاریس، تندیس دوشنبه تاجیکستان و تندیس آرامگاه فردوسی

سردیس فردوسی ساختهٔ افشین اسفندیاری در موزهٔ شهر سارایوو – بوسنی – عکس از ویکیپدیا

بزرگداشت و گرامی داشت فردوسی

هزارهٔ فردوسی (یا جشن هزاره فردوسی)، مجموعهٔ آیین‌هایی بود که به مناسبت هزارمین سال زایش فردوسی در سال ۱۳۱۳ خورشیدی در تهران، توس و دیگر شهرهای ایران برگزار شد. در کنگرهٔ هزارهٔ فردوسی که نخستین گردهمایی بزرگ علمی در ایران بود، ۴۰ تن از ایران‌شناسان برجسته از ۱۷ کشور و ۴۰ تن از دانشمندان و ادیبان ایرانی شرکت داشتند. به مدت ۵ روز از ۱۲ تا ۱۶ مهر ۱۳۱۳ سخنرانی‌هایی در تالار دارالفنون در تهران ایراد گردید و برخی از آنها در کتاب هزارهٔ فردوسی به چاپ رسید. جشن هزارهٔ فردوسی به سال ۱۳۱۳ یکی از رویدادهای مهم فرهنگی سده، و مهم‌ترین کنگرهٔ علمی بود که در ایران معاصر برگزار شد

هم‌زمان با کنگرهٔ هزارهٔ فردوسی در بیشتر شهرهای ایران نیز مراسمی برگزار شد، و در آنها سخنرانی‌هایی ایراد شد، و شعرهایی خوانده شد و نمایش‌هایی از داستان‌های شاهنامه اجرا گردید. در شهرهای مختلف، خیابان‌ها و دبستان‌ها و دبیرستان‌هایی به نام فردوسی نام‌گذاری شد. پس از پایان کنگرهٔ هزارهٔ فردوسی، شرکت‌کنندگان کنگره به مشهد سفر کردند، و بنای آرامگاه فردوسی در توس که ساخت آن از هشت سال پیش از آن آغاز شده بود، با حضور رضا شاه پهلوی افتتاح شد. در خارج از ایران نیز در پاریس، لندن، رم، مسکو، برلین و برخی از دیگر شهرهای اروپا و آسیا با تشکیل جلسه‌های سخنرانی مراسم بزرگداشت فردوسی اجرا شد. برگزاری آیین‌های هزارهٔ فردوسی، سرآغاز تحقیقات گستردهٔ شاهنامه‌شناسی در ایران و جهان گردید. افزون بر نوشتارهای روزنامه‌ها، در ایران دو دورهٔ متن شاهنامه به سرمایهٔ کتابفروشی‌های خاور و بروخیم به چاپ رسید. مجلهٔ ادبی مهرشماره‌های مهر و آبان ۱۳۱۳ خود را یکجا به نام فردوسی‌نامهٔ مهر شامل نوشتارهایی دربارهٔ شاهنامه و فردوسی منتشر کرد. مجلهٔ باختر در اصفهان نیز شماره‌ای ویژهٔ فردوسی انتشار داد

به پیشنهاد بنیاد شاهنامه فردوسی بنا بود در سال ۱۳۵۹ آیین‌های جهانی هزاره شاهنامه به مناسبت هزارمین سال آغاز سرایش آن برگزار شود که با چند سال تأخیر برگزار شد. هم‌چنین نمایشگاهی شامل نگاره‌های مختلف از این اثر فردوسی در موزهٔ پرگامون برلین در سال ۲۰۱۱ برگزار شد

در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده‌است. هر سال در این روز آیین‌های بزرگداشت فردوسی و شاهنامه در دانشگاه‌ها و نهادهای پژوهشی برگزار می‌شود

Tus, Khorasan Province. Tomb of Ferdowsi. Photo credit: Wikipedia

نهادهای فردوسی

نخستین نهاد رسمی که در ایران برای پژوهش‌های مرتبط با شاهنامه‌پژوهی راه‌اندازی شد، بنیاد شاهنامه فردوسی بود. این مؤسسهٔ پژوهشی، وابسته به وزارت فرهنگ و هنر در دوران پهلوی دوم در سال ۱۳۵۰ راه‌اندازی شد. پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ بنیاد شاهنامهٔ فردوسی با یازده مؤسسهٔ فرهنگی دیگر در «مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی» وابسته به وزارت علوم که نام کنونی آن «پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی» شده‌است، ادغام شد

دیگر نهادی که در این زمینه مشغول به کار است، بنیاد فردوسی است. این بنیاد، یک سازمان مردم‌نهاد است که در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۸۴ با مجوز رسمی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در ایران بنیان‌گذاری شده‌است. این بنیاد دارای دو دفتر در شهرهای تهران و مشهد است.  از دستاوردهای این بنیاد، ثبت هزارهٔ پایان سرایش شاهنامه در فهرست مفاخر و رویدادهای علمی، فرهنگی و هنری سال ۲۰۱۱ – ۲۰۱۰ میلادی سازمان یونسکو است. این رویداد نخستین ثبت بر پایهٔ هجری خورشیدی در سازمان یونسکو است. پیشنهاد بنیاد فردوسی برای ثبت رویداد هزارهٔ سرایش شاهنامه در سی و پنجمین کنفرانس عمومی یونسکو با اقبال ۱۹۲ کشور عضو این سازمان مواجه شد

 

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%81..


© BBC Persian    YouTube

 


Post Was Brought To You In Most Part By Wikipedia

SUPPORT WIKIPEDIA WITH $3 TODAY!

 

به ویکیپدیا، اصلی ترین منبع معتبر و رایگان جهانی برای تامین اطلاعات و نشر آگاهی به دهها زبان زنده دنیا کمک کنید

بیشتر بخوانید : چرا لازم است هر کس که می تواند سه دلار به ویکیپدیا کمک نماید

 http://colombiran.ca/why-should-we-give-back-$3-to-wikipedia/


DِID YOU LIKE THIS POST?!

آیا این پست را دوست داشتید!؟

ca50.25

If you liked this post, click on image below to become a member of our facebook official page, and support the growth of our cause and public organization by  inviting your friends and family members to join.

Si vous avez aimé cet article, visitez notre page facebook pour rejoindre. Vous pouvez soutenir la croissance de notre cause et de l’organisation publique en invitant vos amis et membres de la famille à se joindre.

co50.25

Si te gustó este artículo, visite nuestra página de Facebook para ser miembro. Puedes apoyar el crecimiento de nuestra causa y la organización pública a través de invitar a sus amigos y familiares a unirse.

اگراز این گفتار بهره ای بردید، هم اکنون با کلیک بر روی شکل زیر به صفحه رسمی فیسبوکی ما ملحق شوید و دوستان و اقوام دیگر خود را برای عضویت در صفحه دعوت و تشویق نمایید.  هر کس می تواند با مشارکت و تعامل سازنده ، ضمن حمایت ازاهداف سازمان عام المنفعه کلمبیران، با ارسال مطالب و عکسهای عاری از کپی رایت و یا لینکهای متنی و ویدیویی پر محتوا،  موجبات رشد و توسعه کمی و کبفی کلمبیران را  در جهت منافع مشترک یک میلیون مهاجر و شهروند لاتین تبار و فارسی زبان مقیم کانادا فراهم آورد

 

VISIT US / JOIN US / LIKE US ON FACEBOOK 

 Click on the Photo!

در فیسبوک ، عضو صفحه رسمی کلمبیران شوید

روی عکس کلیک کنید  


 

2003 Total Views 1 Views Today

Related Post

You may also like...