آموزش زبان پارسی به دانش آموزان افغان و تاجیک؛ نوشتاری به قلم پری ناز ژندی، مُدرّس زبان پارسی در کانادا – A Blog In Farsi About Persian Language

TOP

***

This blog has no English version. Sorry for inconvenience 
Ce blog n’a pas de version française. Désolé pour le dérangement
Este blog no tiene versión en español. Disculpe las molestias
این نوشتار فقط در زبان فارسی منتشر شده است

HOMEL’ACCUEILINICIOصفحه نخست

SITE MAP – نقشه سایت


آموزش زبان شیرین پارسی

به دانش آموزان افغان و تاجیک

در برخورد با این دانش آموزان اولین پرسش آنست که آیا دَری متفاوت از فارسی است؟ و آیا تاجیکی زبان مستقلی است؟


حقیقت آن است که فارسی‌زبانان برخلاف اراده‌ی شان، عـمدتاً در چهار جغرافیای سیاسی کـه با هم چندان ارتباط نـداشتند، تقسیم شدند. این تقسیمات موجب شد که زبانِ فارسی در این کشورها سـِیر متـفـاوتی را بپیماید و پذیرای اصطلاحات مختلف در یک زبان واحد شود. هم‌چنان این مرزهای سیاسی موجب شد که فارسی‌زبانان در ایران، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان و … به‌ رغم داشتن زبان و ادبیات مشترک از همدیگر دور شوند


فارسی و دَری بر پایه متن‌های ادبی و نظریه‌های کارشناسان زبان و ادبیات سه کشور، از گذشته‌های دور دو نام برای یک زبانِ واحد بوده است.چند نمونه از آثار بزرگان زبان و ادب فارسی تاکیدی بر این ماجراست


حافظ شیرازی می فرمایند

 شکّرشکن شـوند هـمه طوطـیان هنـد
زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

و در جای دیگر می‌گوید

چو عندلیب، فصاحت فروشد ای حافظ
تـو قـدر او به سخن گفـتنِ دَری بشکـن

***

 

ناصرخسرو بلخی نیز گفته است

اشعار به پارسی و تازی
برخوان و  بدار  یادگـارم

او نیز در در جای دیگر می‌گوید

من آنم که در پای خوکان نریزم
مَـر این قـیمتی دُرّ لـفظِ دَری را

***

 

مشهور ترین بیت فردوسی نیز چنین است

بسی رنج بردم درین سال سی
عجـم زنده کـردم بدیـن پارسی

او نیز در جای دیگر می‌گوید

بـفـرمـود تـا پـارسـی‌ دَری
نوشتند و کـوتاه شد داوری

***

Parinaz Zhandy, Teaching Farsi (Persian)

***


باری پیشینیان ما، تفاوت بین میان فارسی و دَری را بر نمی تابیدند واز نظر زبان‌شناسی نیز میان زبانِ فارسی ایران، افغانستان و تاجیکستان در سطح دستور و ساختار زبان، تفاوت، گوناگونی، ناهمسانی و یا اختلافی دیده نمیشود. تنها در سطح گویش و بعضی از اصطلاحات، تفاوت هایی وجود دارد. در نتیجه آموزش زبان سعدی و مولانا، حافظ و فردوسی به تمامی فارسی زبانان با آموزش واژگان متعادل و اصلاح لهجه آنان حقیقتا کار دشواری نیست. به عنوان مثال، در کشور افغانستان به بیمارستان (هاسپیتال در زبان انگلیسی)، شفاخانه می‌گویند. در ایران بیمارستان، و در تاجیکستان کِسِل‌خانه؛ تفاوتها در نامها است و کسانی که بر این مرزبندی تأکید دارند، تأکیدشان فقط بر نامهای مختلف رایج میان سه کشور است


اگر بپذیریم پارچه پارچه کردن جغرافیای زبانی به اعتبار بین‌المللی زبان آسیب می رساند‌، باید دقت کنیم تا رابطه‌ی فارسی‌زبانانِ افغانستان با ادبِ فارسی، در پهنه‌ی گسترده‌ی جهانی زبان ضعیف نشود


شوربختانه در متمایز دانستن دَری از فارسی، گروه قومی غیرفارسی‌زبان مبتکر و تصمیم‌گیرنده بوده اند. این امر یادآور رویدادهای تلخ آسیای‌میانه در دوران حاکمیت اتحّاد جماهیر شوروی سابق است که گروه قومی روس ‌تصمیم می‌گرفت که ملّت‌های آسیای‌میانه، نام زبانِ خود را چه بگذارند و کدام واژه‌ها را به کار برند. اکنون زمان آن رسیده است که به زبانی یکدست و سِره دست یابیم و خوشبختانه توانایی کشورهای فارسی‌زبان برای پیوستن به همگرایی فرهنگی و زبانی در جهان معاصر بسیار بالا است


«پری ناز ژندی، مدرس پارسی زبانان ونکوور کانادا »

***

کلاس درس آموزش زبان و ادبیات پارسی به دانش آموزان ایرانی و افغان در یکی از دبیرستان های ونکوور کانادا


منابع

یک- میرمحمد صدیق فـرهـنگ، افغانستان در پنـچ قـرن اخـیر
دو- علی رضوی غزنوی، سرگذشت دردناک فارسی در افغانستان معاصر
سه- برگ بی‌برگی، به کوشش نجیب مایل هروی، تهران، ١٣٧٨

چهار- مقاله یک زبان با سه نام؛ فارسی، دَری و تاجیکی، از نجم کاویانی

Visit Parinaz’s webpage

بازدید از صفحه پری ناز ژندی


Back to Top – Retour au Sommet – Volver Arriba – بازگشت به بالا


COLOMBIRAN NETWORKS

RÉSEAUX DE COLOMBIRAN

 

REDES DE COLOMBIRAN

شبکه های کلمبیران


HOMEL’ACCUEILINICIOصفحه نخست

SITE MAP – نقشه سایت


 

252 Total Views 2 Views Today

Related Post

You may also like...